Ne kadar zordur beklemek

Acıyla da olsa doyasıya

Beklemek, ummak bir şeyleri

Hayata umutla bakmak

Tıpkı eski günlerdeki gibi,

Geleceğe umutla bakmak

Bir çocuğun ilk adımları gibi,

hayatta hep birşeyler istersin zaten

herşeye şartın herşeye koşulun vardır

neden insan hep ister ama daha sonra da

hayata isyan eder

aslında İSTEMEK-DİLEMEK

sadece istersin sadece dilersin

Oltayı salladın attın denize,

Ne çıkarsa dedin kısmetimize.

Kadere inanmaz bahtsız bedevi,

Uyuyacak mı sandın sen beni.

Bak bakalım kanacak göz var mı bende?

Dikkat et oltana taktığın yeme.

Canım acıyor sevgilim.

Anlayamıyorum ansızın gidişini!

Ne kadar kızsam da, seviyorum seni.

Şu kadar berrak ve saf sevgim,

Umutlarla büyüyor her geçen gün.

Sana ağlıyordu gözlerim.

Yaprağın yere düşmesiyle başladı aslında hikâye. Mevsimi Sonbahar, kurumuş yapraklar umudu oldu. Herkesin aksine hüzünlü bulmuyordu sonbaharı. Ne de olsa onun mevsimiydi..

Mutlu bir çocuktu, her şeye rağmen hayatla barışık…

Bugün sabahın kör bir vaktinde kalktım yine,

Yine aynı kızgınlık, aynı hazırlık, aynı terane.

Daha afyonum patlamamış, yolda yürüyorum,

Kahvaltı sofrasındaki kargalara selam veriyorum.

Kelebek kanadının zarifliğinde,

Titrek bir hüzün var yüreciğimde,

Hapsedilmiş bir karanfilin kokusu,

Nasılda etkiler,

Mis kokuya hasret ruhumu...

İsterim koklayıp içime çekmek,

Özlemeye gitmek gurbete veya askere gitmek değildir...

Özlemeye gitmenin verdiği hezeyanlı bir şok, özlemek değildir.

Özlemeye gitmek yardan yare doğru paramparça olup gitmek

Bir valizi solmuş sonbahar renginde sırtlanıp

Senini bittiğini anlıyorum

Çünkü hayallerimin başladığı yerdeyim

Artık kaybetmekten korkmuyorum

Çünkü bu sefer gerçekten kazandığımı hissediyorum