Okuduğum kitaplar bende çoğu kez, sevdiğim yemeği özleme isteği uyandırır. Yeniden okurum. İlk okuduğumda beğendiğim ve altını kırmızı kalemle işaretlediğim cümleleri, kelimeleri, paragrafları yeniden gözden geçiririm. İşte Bab-ı Esrar bende bu duyguyu bir çok kez uyandıran bir roman. Ve ben Ahmet ÜMİT’in Bab-ı Esrar kitabını paylaşmak istedim sizlerle eğer kabul ederseniz...

Sevgi diyorsun…

En büyük kurtarıcı, arındırıcı... Ve başlıyorsun hikâyeye.

Bir vazo düşünün. Nadide, başka bir eşi benzeri olmayan… Orada masanın üzerinde, kendi halinde duran... İçerisinde güzel ve kendisi gibi özel çiçekleri, misafir etmeyi, ağırlamayı bekleyen...

Henüz mükemmel değiliz

Sevda kulelerinden ötmüyor borazanlarımız

Üzerimizden trenler geçerken

Silkinip kalkacak kadar güçlü değiliz

Biz henüz mükemmel değiliz

Nereyedir bu yalınayak yarış

Dün gibi derler ya hani ne oldu benim dünlerime hatırlayamadığım. Bugünümü yaşamak zorunda olduğum bu çaresizliğin sebebi neydi ki dünümde düşünemediğim? Ya bu geliş gidişler!

Bir parçası olduğum bu serüvenin son bölümü nasıl bitmeli...

Bir çocuğun gülüşünde

Bir ağacın filizinde

Güzel gülün dikeninde

Yaprağın üstündeki çiğ tanesinde

Aşığın, sevgiliye baktığı anın büyüsünde

Güneşin yedi renginde