Bu çiçeğin adına hemen gitme daha çok vaktimiz var koydum... Ve bu çiçeği kocaman bir şehirmiş gibi incelemenizi istiyorum...

Bakın desenlerine, saflığına, ve anlayın bizi nasıl bir yaratıcı yarattı... Ve yaratanın müthiş işçiliğini görün. Kavrayın...

Henüz olgunlaşmamış sevgi tanelerini, toplayamazsın.

Haydi diyelim ki; topladın!

Zorla kopardın dalından, hunharca çektin aldın.

Ekşimsi, hatta acımtırak bir tadın, lezzetsiz meyvesinden,

Hey dost!..

Nerelerdesin, neden bırakıp gittin de bir başıma bıraktın beni?

Kavlimiz birlikte yürümek değil miydi?

Sabahın seherinde başlayan yolumuz öğlenin güneşinde kesiştiğinde dememiş miydik kararan göğün altında yıldızları avuçlayalım sonra beraber gideriz karanlığa.

Kitap sayfaları gibiyiz biz,

Satır aralarında sırrımız.

Ne sen okuduğunu anlıyorsun,

Ne ben yazdığımı.

Belki de üç noktayla biten cümlelerdeyiz biz

Akşama farklı şey getiririz akla,

“Sorunları çözecek cesareti vardı her zaman. Sorgulayarak yaşıyordu bu hayat denilen sınavı... Ve gözyaşlarını yoldaşı olarak taşıyordu göz pınarlarında. Amansız bir sancıyla boğuşurken daha da amansız bir sancı yerle bir etmeye geliyordu yanan tenini. Boncuk boncuk terliyordu. Yanıyordu... Öylesine bakıyordu sadece susuyordu ve bakıyordu. Bu beden bu dünya ona ait değildi. Ait olmadığı hayatı ve sancıları yaşıyordu. Peşi sıra geliyordu hayat önüne ve yapacak fazla bir şeyi yoktu. İçi cehennem ateşinde yanarken, dudağı başka bir dudağın ateşini de hissediyordu. Kendinden başka herkesi kandırıyordu. Kendine kanıyordu kendine. O kandırmaların içinde boğulurken uzaktan iki çift göz bu boğuluşa izin veriyordu bu boğuluşu görmezden geliyordu...”

Henüz mükemmel değiliz

Sevda kulelerinden ötmüyor borazanlarımız

Üzerimizden trenler geçerken

Silkinip kalkacak kadar güçlü değiliz

Biz henüz mükemmel değiliz

Nereyedir bu yalınayak yarış

Dün gece sen uyurken,

Karanlığımla boğdum geceleri.

Sonra güneş sarısıyla yazdım üzerine,

Seni ne kadar sevdiğimi,

Görsün istedim herkes sevgimi.

Bunu gören diğerleri,

Gözlerimizle söz vermiştik

Birimiz nereye diğeride oraya

Bırakmayacaktık birbirimizi

Şimdi o günleri hatırlarımda

Özlerim adaları, hala aklımda

Işıklar içinde bir kış günü yaşıyor İstanbul,

Neredeyse ılık,

Isıtan bir güneşin beklenilmeyen sıcaklığını hissederek,

Yürüyorum İstanbul un benim için hayaller ve hayaletlerle dolu arka sokaklarında.

Yaşarım yaşayacağım kadar

Giderim ardıma bakmadan

göz yaşlarımı da silerim

kurur dudaklarım ve yaşlarım da..

Ben hep yalnız yürüdüm

karanlıkta ,sokaklarda..

Yarım kalan şarabın tadında bırakmam olması gerekenlerle..;)