Ben mi istedim…

Mutluluğun avuçlarımdan kaymasını

Gizlice yastıklara sarılıp ağlamayı

Uzaklara dalıp hasretini çekmeyi

imkansıza sevdalanmayı ben mi istedim…

Heder olup dert çekmeyi

Peki neydi hayat ..

Biraz hüzün ve acıyla yoğrulmuş adını yaşam diye koyduğumuz ve yaşamak zorunda olduğumuz birşey mi

.Mutluluk kavramı varmı sizce.Varsa da uzun sürer mi .Bir kaç gün belki.Peki acı denilen kavramın neden hiç sonu gelmez.Hayat adaletsiz..

yeri geldi sürgündüm

umutsuzluğa

kara yaslara da büründüm

yinede varamadım

o güzel bahçelere

inanmaktan vazgeçmedim

saf gibi çocuk kaldım

Anne mutluluk al bana.Bir çuval mutluluk.Başka bir şey istemem ben.Ne ev ne ayakkabı ne de araba..Hiçbir şey istemem anne mutluluk al bana . Ne kadar isterlerse ver gücünün yettiği kadar.Anne pazarda bir çuval mutluluk ver desen kızarlar mı sana ?

Anne mutluluk al bana.Bir çuval mutluluk.Başka bir şey istemem ben.Ne ev ne ayakkabı ne de araba..Hiçbir şey istemem anne mutluluk al bana . Ne kadar isterlerse ver gücünün yettiği kadar.Anne pazarda bir çuval mutluluk ver desen kızarlar mı sana ?

Yaşamak Ölmekle Eş değer midir ? Yaşamak güzel midir ya da insana ne kazandırır.Birçok şey belkide ama bize öğretirken hayatımızdan alıp götürür onca şeyi verdiklerini alır bizden.Kim kalın yanınızda , her anınızda gülümserken mi var her insan .

Bir paslı şubat günü,

Sevme ihtimallerine ağır bir ihtilale yol açtı gülüşün.

İki dudağının arasında yıkılmaya mahkûm bilmem kaçıncı ülkeyim ben.

Saçlarının omuzlarına düşüşüyle oluşan rüzgâra karşı direnmekte güçlük çeken ağaçların durumundan farksız duygularım.

Eğer öleceksem, uçurumdan düşeyim, öyle öleyim istiyorum. Şu hayatta belki de en merak ettiğim şeydir. Ne istiyorum, biliyorum. ozzull kurgu #1

Yüksek, ama çok yüksek bir uçurumun tepesindeyim. o kadar yüksek ki, bulutların da üstünde, hayatım boyunca kafamı kaldırıp özlemle baktığım yerde.. Şimdi oradayım, az sonra öleceğim. Kim bilir, belki yolun yarısında kalp krizinden bile gidebilirim, o heyecana katlanabilir miyim, bilemiyorum. Tüm cesaretimi topluyorum. Saatime bakıyorum. 5 dakika sonra zaten öleceğim. Hiç olmazsa en büyük hayalimi gerçekleştirerek öleyim, değil mi? ne zaman öleceğimi öğrendiğimde, aklıma yapacak tonlarca şey gelmişti. Ben buna karar vermiştim. Evet, karar veriyorum. Atlayacağım. Geri dönüp sevdiklerime elveda diyecek vaktim de kalmadı artık. Zaten ‘sevdiklerim’ dediğim kim kaldı ki şu hayatta? Hayatının sonuna gelmiş, bomboş bir insanım.3dakika kaldı. Korkuyorum. Heyecanlıyım.

Günün en bıçak sırtı saatleri kendimle başbaşa kaldığım saatler, şimdi biliyorum beynim keskin bir emriyle bütün hafıza hücrelerime fazladan mesai yazacak uykumdan çalarak üstelik. ama bu kez buna izin vermeyeceğim, bu gece olanları değil, olacakları düşünmek istiyorum, mesela 10 yıl sonrasını....

ne zaman

gökten yağmur indirsem

damla damla süzülür gözlerin

ne zaman

aklıma gelse özlemim

yağmur yağmur iliklerim

ilmik ilmik süzülür tenim..

şimdi,

koy beni pencere kenarına,