Deniz durgun,

Hasret acısı çekiyor, sanki yüreği.

Martılar limanlara demir atmış,

Teknelerin direklerinde heykel misali.

Seyre dalıyorlar, denizi

Gökyüzü onlar için döküyor, gözyaşlarını

15 Aralık 2011
AntikAyna

Niye bu sessizlik, insanlar neden suskun? Yalnızca ayak sesleri, caddeden gelenler ve yüreğimdeki aciz fısıltı...

Bir ses durmadan seni söylüyor bana. 'özledim' diyor, 'özledim anlasana..' Hatta bağırıyor bazen:'onu özledim, çok özledim!'...

16 Şubat 2011
damra

Evet, tam anlamıyla sonbahar…

Cümlelerde biriken; sararmış, kurumuş yapraklar,

''Hayır'' anlamındaki ''aslında bilmiyorum'' lar...

Gözlere çekilmiş hüzünler var...

21 Aralık 2010
damra

Kuru bir yaprak yol boyu savrularak bütün bir şehri dolaştı, her takıldığı taştan sonra bedeninden bir şeyler ayrıldı. Yapayalnız kalıp bir ağacın gölgesine geldiğinde her yanında çizikler kırıklar olduğunu fark etti. Dağılmış, kendinden geçmişti.

31 Ekim 2010
delidivane

Sonbahar kokuyor mis gibi,

Yere uzanmış olan sarı yapraklara basarak, ses çıkarıp zevk alanlardan değilim ben.

O ses ürkütür beni,

Yatağına uzanmış olan yaşlı, yorgunluğuna esir düşmüş babaanemin feryadı gelir ta derinden.

14 Ekim 2010
damra

Dün akşam Yusuf sordu, “Ne yapmak isterdin?”. “Yani eğer şu an enerjim ve vaktim olsaydı mı?”. “Evet.” Düşündüm. Bir cevap bulamadım. Ama bugün farkettim ki doğayı dinlemek isterdim. Yaz mevsiminin geldiğini çam kozalakların çatırdama seslerinden anlamıştık. Bugün sonbaharı dinlemek isterdim. Yaprakların kızardığını, kuruyup döküldüklerini dinlemek isterdim. Bunun için uzaklara gitmeye, enerji veya vakite de gerek yok üstelik. Birazcık farkındalık yeter galiba..

30 Eylül 2010
bengigencer

Yaprağın yere düşmesiyle başladı aslında hikâye. Mevsimi Sonbahar, kurumuş yapraklar umudu oldu. Herkesin aksine hüzünlü bulmuyordu sonbaharı. Ne de olsa onun mevsimiydi..

Mutlu bir çocuktu, her şeye rağmen hayatla barışık…

03 Mayıs 2010
virgo_00

Sonbahar benim için kırmızı, turuncu, elma, mevsimi...

22 Ekim 2009
bengigencer

Sonbahar kendini gösterdikçe insanın içindede bir hüzün çöküyor. Bir mayışma, bir somurtkanlık beliriyor insanın yüzünde. Aslında gülmelidir insan her daim, her mevsimde, her şeye inat...

Sonbahar hep ayrılık mevsimi olmuştur, yazın yaşanan onca aşk bir anda sönüp gidiyor, sonsuzluğa doğru yol alıyor sanki ilişkiler. Ağaçların dalları sarardıkça aşklarda sararmaya başlar bu mevsimde. İnsanın yüzüne bir morluk, bir kırmızılık çöker sonbaharla beraber, aynen yapraklar gibi.

20 Ekim 2009
demlikbau

Denizin ışıltısı gözlerimi kamaştırdı bu sabah, sahildeki martıların sesleri farklı notalarla ahenk oluşturdu. Gün güzelliğini güneşten almıştı rengi sarıydı parlıyordu her bir yanı.. Oltasını alan Marmara kıyılarında avlanmaya açılmıştı. Son baharını yaşıyordu İstanbul dop dolu bir güne bütün renkleri sığdırarak. Hafif bir meltemle yürümeye başladım, nefes aldığımı hissederek...

14 Ekim 2009
delidivane