Sararınca en güzel bahar dalları,
Yine boş kalır, hayalimin kolları...
Dalınca ben yine düşlere
Mahkum oluyorum, acı düşüşlere...
Yalnızlığım hat safhaya vardığında,
Bir umut filizlenir yine, onun yokluğunda...
Kalbimdeki yaralar sızlar yine,
Dönmüşüm deli divaneye...
Özlemek dünyanın, en zor işi,
Unutulmaz o rüzgar gibi gidişi...
Döner belki bir gün geri,
Ama bulamaz, hiçbirşeyi bıraktığı gibi...