Merhaba Dostlar
Sizinle yaşadığım bir olayı paylaşmak istedim.
Hafta sonu köye gittim ve sabah kuş sesleri ile uyandım ve kalktım saat sabah 04:30 civarındaydı. Dışarıda kuş sesleri ve mis gibi bir hava vardı dayanamadım camları açtım ve sadece kuşların sesleri vardı. Bu arada bir şey dikkatimi çekti, kuşlar sırayla ötüyordu ve sesler birbiri ile karışmıyordu. Pencereden dışarıya baktığımda gün yeni aydınlanıyordu ve ben de sadece kuş seslerini dinliyordum. Bir yandan da anlamaya alışıyordum neden kuşların sesleri karışmıyor diye… Aradan 10 dakika geçtikten sonra anladım ki özellikle sabahları kuş sesleri birbirinin sesleri ile karışmıyordu. Çünkü kuşlar bile öterken sıralarını bekliyor ve sırası gelen ötmeye başlıyordu
Doğadaki hayvanlar bile birbirleri ile öterken saygı gösteriyordu. Anladım ki tabiattaki varlıklar kendileri gibi her şeye saygılılar ve birbirilerin haklarını gasp etmiyorlar. Ama biz insanlar bunların tam tersini yapıyoruz, doğayı yok ediyoruz. Saygı desen hiç kalmamış...
Habire tüketiyoruz ve yok ediyoruz.
Üretme ve kazanma hırsı öyle büyük ki… İnsan oğlu nasıl bir varlık ki böyle oldu? Bana kalırsa bu dünyanın çivisi çoktan çıkmış. Artık eşlerin birbirine saygısı ve güveni de kalmamış. Sanırım gelecekteki çocuklarımıza bırakacağımız yegane şey; yok olmaya yüz tutmuş bir dünya. İnanın, acıyorum onların haline şimdiden... Eğer birbirimize sevgi ve saygımız kalmazsa nasıl anlatırız yarınların çocuklarına bunları? “Sevgi nedir?” diye sorarlarsa; cevap vermemiz lazım, örnek göstermemiz lazım onlara. Ama bilgi bankamızda yok ki anlatacak veya sevgiyi tarif edecek kelime yok ki biz de anlatalım onlara.
Dostlar bizlerin yapamadığını doğadaki yaşayan varlıklar yapıyor ve yok etmiyorlar ileride yaşamaları için gerekli olan ortamı ve de saygıyı. Üstelik onlar günlük yaşarlar, doğadaki insan hariç yaşayan varlıkların yarınları da yoktur. Üstelik var olan tek şey bugünü kurtarmak ve de karınlarını doyurmaktır. Ayrıca ihtiyaçlarından fazlasını asla istemiyorlar. Neden biliyor musunuz? Eğer yarına çıkarsak veya başka türler çıkarsa onlar da yararlansın diye… Ama bizlerde öyle değil maalesef. Bizler doymak bilmeyen gözlerimizden dolayı hep benim olsun hep benim olsun deriz. Oysa durum bu doyumsuzluktan ibaret değil ki!
Gelin dostlar artık bazı şeylerden ders ama zamanı geldi ve geçiyor. Her şey yok olmadan bizler de el ele verelim. Bu dünyadaki varlıklara sevgi ve saygımızı gösterelim ki onlar da bizlere karşılığını versinler. Vermeden alma olmaz, verelim ki alabilelim. Bir şeyler ekelim ki sonra da meyvelerini toplayabilelim.
Bizler teknolojiye sahibiz ama doğadakiler sahip değiller…
Sevgi ve Saygıyla kalın...