Son Bahar...

  Kalbim şu sıralar bir sonbahar. sanki zorlu bir kışa hazırlanıyor. hiçbir mevsiminhata yapmak,mahkum,mutlaka,sonbahar,yalnızlık,yaprak yaşayamadığı bir hüzün mevsimini andırıyor kendi içinde. aslında hüzünle yaşamayı bilmeli insan kalbi hüzüne alışmalı alışmalı ki her sonbaharda yapraklar dökülürken durup izleyebilmeli ve aslında hayatta,gerçeklerde böyle böyle değilmidir. herkes mutlu olmak ister sevgiyi,aşkı güzel bir şekilde tatmak ister ama hep mutluluğumu tatmalı insan,hüznüde tatması gerek belki defalarca. her mutluluğun arkasında hüznüde aramayı bilmeli insan alışmalı,kalbi her kırıldığında dayanmayı bilmeli.yalnız kaldıkça hüzünlenmeli belkide dost olmalı hüzünle insan. en yakın arkadaşı,sevmeli onu mutluluğu nasıl seviyorsa onuda sevmeli istemeli. her insan hüznü yaşar küçük ya da büyük her insan hüznün içindedir. sevdikçe gider sevdiklerimiz kursağımızda kalır mutluluğumuz.
 
 
  peki ya güven bir insana güvenmek belkide yaptığımız en büyük hatalardan biridir. kendinden çok bir insana güvenmek,kendine bile anlatamadığın birseyi ona anlatmak,derdini,sıkıntını,bütün hayatını ona anlatmak güvenmek güzel şey seni anlayan birinin olması belkide hayattaki en güzel şey peki ya güvenin boşa çıkması o kişinin sana ihanet etmesi belki buda bir insanın hayatta başına gelebilecek en kötü şey olmalıdır. Bir insanı seversin tüm kalbinle inanırsın ona güvenirsin kalbinin tüm kapılarını açarsın. onun sevincini,hüznünü,yalnızlığını onunla birlikte sende yaşarsın. sen o mutsuz,üzgün olduğunda ağlarsın,üzülürsün ama ya onun mutsuzluğu,üzgün oluşu yalansa. Aslında o sen yokken mutludur,hayat doludur,sen yokken yaşamayı sever hayatı.Aslında sen onu çok seversin kalbini verirsin ama o seni sevmez,aşkına layık görmez,o sana güvenmez derdini anlatmaz o seni sevmeyi bilmez. Gider bir başkasını layık görür aşkına.
 
  Bırakır seni hiç olmadık zamanda kalırsın tek başına yalnız. Sen tam yalnızlığa alıştım derken tekrar çalar kalbinin kapısını ben geldim özür dilerim der kalbin tekrar atmaya başlar onun için tekrar anlarsın onu nekadar çok sevdiğini ve tekrar güvenirsin ona aslında biliyosundur hata yaptığını ve anlarsın da sonunda yalnız kalınca hata yaptığını yine bırakıp gider seni ve sen yine alışmaya çalışırsın yalnızlığa bir daha hiç gelmez kalbimin kapısını hiç çalmaz diye düşünürsün ama bu sırada zorda olsa alışırsın yalnızlığa ama o yine başka aşklardan hevesini almış ve yine senin kapını çalmış olur tereddütte kalırsın geçmişi yoklarsın ama o öyle güzel konuşur ki kalbinde ki aşka engel olamazsın ve tekrar güvenirsin ona yine biliyosundur hata yaptığını ve biliyosun ki onun senden yine gideceğini öylede olur zaten. o senden yine gider ama bu defa eskilerden daha farklı bir şekilde daha da mahvederek artık mahkumsundur onsuzluğa, yalnızlığa diyorum ya alışmalı,sevmeli insan hüznü defalarca tatmalı çalmalı kapısını, ve bilmeli insan her sonbaharda yapraklar yapraklar kuruyup terkederken ağacı hatırlamalı yazları yeniden ağaçlarda açacak yaprakları düşünmelisin ki hayatta tek düşen sen değilsin sende şimdi bir sonbaharda bir yapraksın ama yazları hatırla mutlaka birgün geri geleceksin........ 

KENDİM YAZDIM 


taha
taha
16 Haziran 2014
Bu yazarın ‘Son Bahar...’ başlıklı yazısı da ilginizi çekebilir.

Okur Yorumları

taha - 19 Haziran 2014 00:55
taha
olmus mu :)
delişey - 22 Haziran 2014 09:14
delişey
Olmuş evet :)
( İnsandır, insana her haltı yapan...)
taha - 24 Haziran 2014 02:20
taha
kendim yazdım yazmayı çok seviyorum ilerde kitap yazmayı düsünüyorum sence yeteneklimiyim :)
Nuuur - 24 Aralık 2016 09:03
Default Avatar
Bu yazı bir harika! Çok güzel bayıldım.
Yalnızlığıyla birlikte karanlığa saklanan bir ölüm

üye olun, siz de katılın