Teneffüs zili çaldığında öğrenciler zaman kısıtlılığının da bilinciyle okul bahçesine koşturarak; ip atlıyor, top oynuyor, ismini dahi bilmediğim bin bir çeşit oyunlarla eğleniyorlardı. O ise ya bir köşede dalgın gözlerle çevreyi izliyor yada ağabey-abla diyebildiği, yakınlık kurabildiği bir öğretmenin etrafında dolanıyordu. Bu özelliğidir ki dikkatimi çeken, beni ona onu bana yakınlaştıran…
Ara teneffüslerden birinde okul bahçesindeki bank a oturmuş, göz ucuyla öğrencileri izlerken yaklaştı yanıma. Örülmüş temiz saçları; mavi önlüğü onu tamamlayan beyaz yakalığı, her adımında ayağından büyük olduğu anlaşılan kırmızı ayakkabıları ve kıyafetiyle uyumsuz çorabı…
Özlem dolu bakışları yakınlaştırırken bizi birbirimize, onunla ilgili merakım giderek artıyordu. O ise çocuk saflığı ile kapılarını ardına kadar açmış ailesinden ve yaşantısından bahsediyordu; Ailesinin Giresun merkezde kalmalarına rağmen kendisinin yurda yerleştirildiğinden, birden fazla kardeşi olduğundan ve babasından…
Babasından bahsederken bakışları değişiyor, kelimeleri ağız dolusu dökülüyordu dudaklarına;
‘’Eskiden babam beni severdi
Bana bir tanem, aşkım derdi’’
İkinci bilemedin üçüncü sınıfa giden bir kız çocuğunun ne kadar yaşanmışlığı vardı ve bu yaşanmışlığın ne kadarı eski kelimesinin muhatabı olabilirdi... Bu düşünce uzun süre zihnimi kurcalayacaktı.
Bir kere açılmıştı ya gönül kapıları, kırılmıştı ya zincirler devam ediyordu anlatmaya; o güzel,temiz saçlarını ablaları (yurt görevlileri )örmüş hani ona birde toka armağan etmişler. Ablaları zaman zaman çocuklarla oyunlar oynuyorlar ve ders konusunda da yardımcı oluyorlarmış. Birde diyor akşam tüm çocuklar televizyon izliyoruz…
O tüm bunları anlatırken bir an olsun bırakmıyordu elimi, bende sıkı sıkıya tutuyordum elini ve ayrılık ders ziliyle karşılarken bizi yüzünde bir tebessüm, çözüldü parmakları…
Göğüs kafesi ardına hapsettiğimiz yüreğimizle hayata bakmak dileğiyle…