Anladim Ve…

0
88

Uçurtmanin fezaya ulasma heyecanindan titremesi gibi oluyorum “Korkma.” derken aslinda…

Söz agizdan çikar ama kilitli birakir kendini duygulara… “Korkma.” diyorum kendi kendime fakat “Korkma”nin “K”sindan bile haberim yok, biraktim kendimi…

Açikça göstermek istemiyorum aslinda bu içimdeki dertse eger… Bir sonraki yazilarimdan birinde neseli oldugumu belli eden bir yazim olursa, elinizde büyük bir koz diye bulunsun istemem henüz basligina karar veremedigim bu yazimin…

Korku muydu bu içimdeki ya da küçük bir endise miydi korku abartmasinin altinda kalan? Emin degilim. Yalnizca utaniyorum gelecegin haylazliklarini düsünmemekten. Çekiniyorum kizmaktan. Hâlbuki alamiyorum kendimi suçlamaktan…

Intihar süsünü takiyorum havada öylece asili biraktigim duyarsizliklarima… Affet!

Nasil devam etsem bilmiyorum.

Korkumu, endisemi ya da farkina varamadigim düsüncelerimi hangi yoldan, ne türden dillere dökecegimi bilmiyorum…

Kalemimi parmaklarimin arasinda döndürüp, gözlerimi havada gezdiriyorum. Istegim; ya kafamdaki darmadaginik düsünceleri yok etmek ya da aksine toparlamak. Beceremiyorum.

Bir yanim filmlerde kaçip kafasini dagitmak isteyen çaresiz birini canlandiriyor gözlerime; öbür yanim onun gitmesine engel olmak için gittiginde kafasindakilerin onun yakasini birakmayacagini anlatmaya çalisiyor kemiksiz bir dil tavriyla…

Kaçarak düsüncelerimi silemeyecegim, kalarak da her seyi kolay kolay çizemeyecegim aklimin bir ucunda sadece…

Kaçmakla kalmak arasindaki o ince çizgide bulusuyorum duygularimla… Ya kaçmak ya da kalmak vakumlayacak üzerimdeki fazlaliklari… Sadece bu.

Gözüme çöp kaçti diyip de geçistiriyorum çevremdekilere… Aglamamamin daha inandirici bir sebebi yokmus gibi… Çaresizligim basima vurmus; tas atiyorum önceden yem verdigim martilara…

Bütün korkulari omzuma yüklemis, bu bezdirici ikilimde dönüp dolaniyorum…

Kalsam… Kalsam ama her aglayisimda sebebini sormasalar bana… Kalsam… Kalayim ama kozlarini biriktirip gün gibi vurmasalar yüzüme… Kalsam… Kalacagim da yem isteseler martilar yine benden…

Ben burada kalsam fakat kaçmak istediklerim kaçsa benden…

Dilek kipleri ile dolup tasan cümlelerimi törpülüyorum o ince çizginin varligina…

Anladim. Korkularima karsi koyamayacagimi… Kalsam üstüme çökecegini, kaçsam sürünerek bile olsa beni birakmayacagini anladim. Hayat denen bu oyunda, bir oyuncunun birden fazla karakteri canlandirabilecegini anladim. Çaresizlik söyle dursun; akilda kendine yer edinmis her duygularin insana yapmamasi gereken seyleri yaptirabildigini anladim. Bu yazimi bitirene kadar benim gibi olanlarin; kendini hakli çikarmak için olmamis olanlari olmus gibi kabullendirebildigini anladim.

Öyle çok sey anladim ki bunlardan; korkmamam gerektigini anladim. Korkmuyorum bundan böyle…

Gidiyorum…

Ama çaresizlikten degil;

Korkulardan intikamimi almak için gidiyorum… Asil sürünmesi gereken seyin onun olmasini diliyorum (:

Anladim ve gidiyorum.

Ama bak elveda demiyorum… Simdilik hosça kal…

/B.Ç.

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here