Anlamadin…

0
83
Büyük bir sevda büyüttüm kalbimin bahçelerinde. Her günümü karsiliksiz bir aska adadim. Kalbimin her feryadini susturmaya çalistim. Gözlerinin içine bakamadim, utandim dibi olmayan deniz misali gözlerine bakmaktan utandim.ama yine de  vazgeçiremedim kalbimi, bu imkansiz sevdadan. Ama anlasilamadim, anlatamadim kendimi kelimelerim yüregime takildi, hiç gitmek istemezcesine. Sadece bembeyaz sayfalarim anladi, sadece onlar kabullendi kelimelerimi. Kalbim emretti, ben de kalbimin emirlerine boyun egdim, kalbim yaz dedi, yazarim dedim.
Kaybolurum bir sarkinin içinde saatlerce yazarim. Ama yazmakta anlasilmama yetmedi. Gidislerine sakladim cümlelerimi, arkandan siraladim söyleyemediklerimi ya da senin anlayamadiklarini. Içimde tutmaya çalisiyorum cümlelerimi olmuyor, kimisi yazarak gizli kalir ben ise yazdikça kelimelerim denizin diplerinden umutsuz bir sehrin kiyi seritlerine vuruyor. Anlasilmaz  savunmasiz bir sekilde. Simdi beni anlamayani seyretmek bile mutlu edebiliyor beni. Ama bunu bile beceremiyorum. Evet üzülüyorum hem de çok ama hiçbir sey yapamayisima, yanlis anlasilmalara, yanlis olan her seye üzülüyorum. Ama bil istiyorum iste sadece bil. Aklimin ve kalbimin sürekli senle mesgul oldugunu ve nasil bir firtinanin içinde kayboldugumu gör diye. Ama en çokta neyi istedim biliyormusun? Eger yalansa kelimelerim bir pinokyo misali burnumun uzamasini istedim veya yalansa yalanimin bir sekilde gün yüzüne vurmasini istedim. Ama olmadi olmuyor, çünkü yalan degil ve de kelimelerimi süslemiyorum. Içimden geldigi gibi yaziyorum, eger kelimelerim süslüyse bunun sebebi, içimde büyüttügüm gülün güzelligindendir. Bilsem ki bunlar son kelimelerim olacak ve yazmayi unutacagim sonsuza dek.
Yine ayni seyleri yazardim. Seni…
m-t(yorumsuz kalem)

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here