Babam

6
260

   Bir sabah annemin feryatlariyla uyandim.Ne oldugunu bile anlamadan salona çiktigimda evimizin dolmus oldugunu fark ettim.Insanlar agliyor,kuran okuyor,bir kenarda konusuyordu.Annemin hiçkiriklari hala duyuluyor,birakma beni diye yalvariyordu.Henüz 5 yasindaydim ama annemin hiçkiriklari kor gibi düsmüstü yüregime…Baba! dedim,babam nerde?Agliyordum.Içimde birseylerin yikildigini,harabeye döndügünü hissedebilirdum.Içimde hiç dolmayacak bir bosluk vardi.BABAM!

   Odaya kostum,agladim babamin yüzünü açtim.Öptüm,öptüm kadinlar beni çekmeye çalisiyor,babamdan koparmak istiyorlardi..Ben öyle bir sariliyor ondan ayrilmak istemiyordum.O benim tek askim,oyun arkadasim,canimdi…Annem beni öpüyor,kokluyor ben ne yapacagim diye feryat ediyordu…Biliyordum o artik yoktu.Gülüsüyle içimi isitan,varligindan güç aldigim,yaslandigim o çinar yoktu…

   Babamdan sonra hiçbir sey eskisi gibi olmadi.Kimse sevmedi beni onun kadar,yavrum demedi..Bir daha onunla uyuyamadim,dogum günlerim hep onsuz ve mahsundu.Karne gününün gelmesini hiç istemez,veli toplantilarinda nefret eder olmustum…Baba ile ilgili ödevler verilmesin diye dua eder,onsuz oldugumun yüzüme vurulmasini istemezdim…Hep korkak bir çocuk oldum.Beni koruyacak,sevincimi paylasacagim,beni kiskanacak bir babam yoktu.Ben babasiz bir çocuktum.BABASIZ….

 

6 YORUMLAR

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here