Balonlar – Uçan Hayaller

4
172

Kirmizi ayakkabilar… Onlari çok begenmisti. Uzun uzun seyretmis, sonra kaderine boyun egmisti. Cebindeki birkaç kurusla gidip kendine beyaz bir balon daha aldi. Her zamanki yerine gitti. Burasi yemyesil, çiçeklerle kapli bir yamaçti. Onun tek saklanabilecegi yer burasiydi. Yasitlari parklarda oynarken, o bu yamaca gelir neyi arzulayip da elde edememisse beyaz bir balonun üzerine istegi seyi yazar ve balonu özgür birakirdi.
Balonlar onun için vazgeçilmezdi. Annesine, babasina gidip de isteyemediklerini, beyaz balonlara yazar ve sonsuz gökyüzüne birakirdi. Annesinden babasindan isteyemezdi çünkü kendi de farkindaydi her seyin… Bu yüzden gidip istekleriyle, onlarin vicdan azabi çekmelerini istemezdi. Babasi onu mutlu etmek için çirpiniyordu. Annesiyle el ele verip yoksullugun acizligini ona tattirmamak için çabaliyordu. Bütün çabalarina ragmen Zeynep her seyin farkindaydi ama ailesi bu farkindaligi fark etmesin diye elinden geleni yapiyordu. Bu yüzden beyaz balonlara veriyordu tüm sirlarini.

Beyaz safti, dogruluktu, temizdi… Her seye ragmen dogalligini koruyabilmeyi basarandi. Bütün renkleri içinde barindirirken, tek renk olarak yansimayi basarandi. Ona göre beyaz gökyüzüne en çok yakisandi.

Bugün de kirmizi diye yazdi balonuna ve gökyüzüne birakti. Üzerinden büyük bir yük kalkmis gibi hissetti. Artik eve gidebilir, rahatlikla annesinin ve babasinin yüzüne bakabilirdi. Evin yolunu tuttu. Eski bir kulübede yasiyorlardi. Evin her kösesinde agir bir rutubet kokusu hâkimdi. Kendini o kokuya hazirlayarak kapiya yöneldi fakat kapiyi açmadi. Içerideki fisiltilara kulak verdi. Annesi agliyordu çünkü evde yiyecek hiçbir sey yoktu. Babasiysa onu sakinlestirmeye çalisiyordu ama o da mahcuptu bu durumdan. Ikisi de Zeynepe ne diyeceklerini düsünüyorlardi sesli bir sekilde. Zeynep içeri girmekten vazgeçti. Tekrar gidip kendine bir balon daha alip yamaca gitti. Balonu sisirmeye basladi, üzerine fakirlikten kurtulmak istiyorum diye yazmak için. Ama balon sismiyordu. Ne kadar ugrastiysa da basaramadi. Bir süre sonra fark etti ki balonda küçük bir delik vardi. Bosuna çabaliyordu çünkü o delik asla balonun sismesine müsaade etmeyecekti. Zeynep bu hayalinin de balonun üzerindeki delik yüzünden asla gerçege dönüsemeyecegini anladi. Balonlara yazdigi hiçbir seyi elde edememisti zaten.

Birden bire aklina ilginç bir sey geldi. Onu hayata baglayan neydi ki, hayalleri disinda? Hayallerine güvendi bu yüzden kosarak eve gitti. Kavga eden kimseyi göremedi. Annesine aç olmadigini söyleyip odasina çekildi. Odasindaki divanin altinda biriktirdigi bozuk paralari aldi ve dogruca bakkala gitti. Beyaz balonlarin tümünü seçip, bütün parasini onlara yatirdi. Yamaca dogru ilerliyordu. Hayallerini düsündü… Ögretmen olmak istiyordu, fakirlikten kurtulmak istiyordu, basarili olmak istiyordu, kisacasi birçok sey istiyordu… Bunlari düsünürken yamaca ulasmisti çoktan. Tek tek balonlari sisirdi, üzerlerine hayallerini yazdi. Bütün balonlarin ucuna ip bagladi. Hayalleri onu tasiyabilirdi. Tek dayanagi onlar kalmisti zaten. Uçurumun kenarina gitti ve iki elini dolduran balonlariyla birlikte kendini bosluga birakti. Sonuçta hayalleriydi onu yasama baglayan bu yüzden onlara güveniyordu, onlar tasiyabilirdi onu ancak…

                                                                                 Aleyna…

4 YORUMLAR

  1. Öyküye bir son bulmak istemedim çünkü sonu okuyucuya birakmak bazen daha güzel oluyor bence. Elestirilerinizle gelistirecegime inaniyorum.

    Tesekkür ederim (:

delidivane için bir cevap yazın İptal

Please enter your comment!
Please enter your name here