Baslangiç Aydinliga, Sonuç Karanliga

0
99
Çocukken bir an evvel büyüksek de,
Kendi isimizi yapsak diye,
Duvarlara çizikler attirirdik anneye.
Ama hiç bir sey hal olmadi, yas gelince,
Daha çok sarpa sariyor, aksine.
“Smdi çocuk olmak vardi” diye,
Bakip oyuncak vitrinine,
Ah! Çekiyoruz, seneler geçtikçe.
Gün gelecek yaslanacagiz,
Tekrar çocuklasacagiz,
O yillar gibi olmayacak hiç bir zaman
Sadece “büyük çocuk” lafini duyacagiz, etrafimizdan.
Çok mühim seyler aklimimizdan çikicak,
“Neydi ya?” deyip, dört dönecegiz.
Saatlerce düsünüp, bulacagiz,
Belki daha yapamadan tekrar unutacagiz.
Ya torunlarla kalabalik olacagiz,
Ya da bir askla iki karsi koltuga oturacagiz,
Gün gelince ömür bitecek, toprak altina yatacagiz,
Zengin de olsak, fakir de kalsak,
Yalniz geldik, yalnizligi miras birakacagiz.

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here