Bazen Ölümden Bahis Açilinca…

1
241

Bazen ölümden bahis açilinca, son demlere gelince insan yasami derler ya; “insanin tüm yasami film seridi gibi gözünün önünden geçermis” … Hiç inanmiyorum bu yalana…! Yavas yavas ve aniden isterim ölümü!

Defalarca denedim, alakami kestim yasam denen süreçten.. Nerede hani tüm yasamim? Degil gözümün önünden geçmek, hatirlamiyorum desem yalan olmaz… Tarumar olmus ve bir türlü toparlanamamis, her türlü iyi kötü ani unutmak çabasi içinde inatla debelenen bir hayatin “film seridi “gibi conconlu ismi de kendi de eksik olsun… Ölürken üzüntüyle ölmek ister mi hiç insan? Oysa yasami aci ve kederle dolu insanlar unutmak isterler geçmisi, hatirlamak, hatirlayip üzülmek istemezler bu tuhaf buruk tadi… Ben unutmak istiyorum bu mimli hayati…

Okurken bu satirlari siz; satir aralarindan açiga çikan dikenli çiçekler görecek, kokular duyacaksiniz enfiyeli. Dikkat edin! El sürmeyin o çiçeklere, dagitmayin, yaymayin, kirmayin, dökmeyin, ellerinizi uzatmayin, koklamayin, teneffüs etmeyin o rayihayi… Rica ederim… Aklim bir yerin kiyisinda geziniyor simdi, su an! Tüm duygularimi, hüzne, ölüme, umutsuzluga, cinnete batirdim bu gece.. Bir tek korku, sadece korku yok içimde…(!) Kaybetmeye yazgili kursunum tek atimlik kalmis yivinde… Hayat söyle bana simdi hangi umuttur beni sana baglayan?  

“Aldirma gönül “ diyecegim, Sabahattin Ali gelip karsima dikilecek! “Kendi besteni icra et, ödünç almak yok” diyecek sanki… Iste o kadar titredim, ürperdim, sersemledim de; çikmadi sesim…

Sustum sindim bir köseye… Sonra bir baska gün… Bir ates dolanmaya basladiki içimde, düsündüm… Insanin evrimi atesle baslamis olabilir mi? Öyle ya atesin ve sicakligin insana kattigi neler vardir kim bilir! Buz gibi düsünürken ben…

Buz gibi düslerin, düsüncelerin kaynaginda, asinmaya yüz tutan zihnimin akintisina kapildim gidiyorum… Bütün taskinligimla…! Denize açilip dönememis umudu, umut öyküleriyle dilden dile düserek çözümler kovalayan, çar naçar çocuk gibiyim su anda…

Ne ölüm, ne yasamak!

Ne ölümün, ne yasamin çaputuna çuluna asiklik ne haddine!

Delisey,

1 YORUM

  1. Ölüm! Yok olmak fikrini çagristirdigi için insanlara soguk geliyor ve bu sebepten insanlar ölümün geçtigi hiç bir alana girmek istemiyor. Oysa ölüm yasamin içinde "saltanat" sürüyor…:) Zira nereye gidersen git, sonuçta ölümle el sikisacaksin. Kaçari yok:)

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here