Be My Runaway Love (Bitti) – Ama…

13
400

BE MY RUNAWAY LOVE – BITTI   
Gitti iste! Üzülmeye alisamiyorum. Defalarca kez gitti o ama ben her defasinda biraz daha yikiliyorum. Her gidisinde ayni sekide üzülüyorum. Özlemeye, yokluguna alisamiyorum.

    Rüya gibi bir üç gün geçirdik. Öyle tuhaf, öyle rahatsiz edici bir mutlulugu vardi ki! Nefes almak disinda tüm sorumluluklarimi askiya aldim, rafa kaldirdim, ne dersen de iste, sadece vardim. Bir lunaparka gitmek gibiydi. Gözlerim parlayarak girdim. Yapacaklarima, geleceklere söyle bir baktim. Önce atli karincaya bindim. Masum, tehlikesiz ama güzel. Sonra dönme dolaba… Isin tehlike boyutu da var olmustu. Ama aldigim zevk de artmisti, uçuyordum. Ardindan tercihim gondoldan yana oldu. Yeri geldi ayaga kalkip, ellerimi havaya kaldirip, çiglik çigliga bagirdim. Yeri geldi korkup sindim bir köseye. Ama neticede eglendim iste! Her defasinda kendimi biraz daha unutarak, her defasinda biraz daha uzaklasarak kendimden…

    Sonu mu? Bitisi korku tüneliyle yaptim. Kivrandiran bir gece, akmasina ramak kala gözlerime geri dönen yaslar, kendimi avutmak için  söylediklerim, yaptiklarim, gülümseme çabalarim ve dahasi… Korkunçtu! Açtigim her kapinin ardinda baska bir hüzün vardi. Ayri bir korku gizlenmisti.

   En sonunda bir yandan yorgun, hirpalanmis, hayli üzülmüs olarak; öte yandan enerjisi içinde duramayan, içinden etrafina cömertçe kahkahalar savurmak gelen, geri dönüp hepsine tek tek bir daha binmek isteyen bir benle çiktim oradan. Tanidigim, aslnda biraz da özledigim hayata geri döndüm. Gerçege geri döndüm. Özlem, kanatlanip uçma arzusu, mükemmeli isteme olmasa hiç de fena sayilmaz aslinda yasantim. Hiç de özlemem su üç günü. Kolaylikla “Güzeldi,bitti,yinesi oacak.” diyebilirdim. Ama olmuyor iste, hayatta hiçbir seyini hiç bir saniyenin bir dahasi,yinesi olmayacak biliyorum bunu. Hiç bir göz, ayni kisiye, ayni duygularla, ayni sekilde bakamaz bir kez daha. Velhasil, bu yani! Güzeldi ve her güzel sey gibi bitti. Geriye tek bir ezgi kaldi bu üç güne dair;

                   “be my runaway love!..”
ESRA

 

AMA…
Neden zorunda kalmak zorunda kaliriz ki?

Sevmiyorum sirf mecbur oldugum için aldigim nefesleri,

Ya da sevmiyorum sirf torba dolsun diye söylenen sözleri.

Göz boyamak için içilen yeminleri…

 

Neden sabretmek zorunda kaliriz ki?

Istemiyorum bugünümde olmayan vaatleri

Beklemekle geçen saatleri

Yikayinca geçmeyen kirleri…

 

Ve neden nedenlerimiz vardir ki?

Neden demeden varolamaz miyiz?

Keskeler olmak zorunda mi biz varoldukça?

Ama sana inat,ama demeyecegim hayat!

ESRA

13 YORUMLAR

  1. "be my runaway love!.."
    bu ezgiler bana sanki birini hatirlatiyorr, bilmem söylesem mi söylemesem mi :)))
    ama yazi harika dostum… siteyi her açtigimda yeni yazilarina tanik oluyorum, seviniyorum…yenilerini görmemiz dilegiyle..

  2. ya ama neden kimse yorum yapmiyor, benim için degerli herkesin yorumu.hatta bazen öyle oluyor ki, ayni yorumu iki- üç defa okuyorum siritarak=)))olumsuz yorumlara da açigim tabi ki!yeter ki ögreneyim eksiklerimi,ya da kuvvetli yönlerimi.ona göre sekil alacagim(:

  3. Yazini sindire sindire okumam lazim çok müsait degilim ama siir için daha önce yorum yaptigimi hatirliyorum yayinlamisti sanki

    ilk firsatta ele alicam fistuk 🙂

the life için bir cevap yazın İptal

Please enter your comment!
Please enter your name here