Ben O Zamanin da…

7
170

Bir bana gelince kosarsin degil mi zaman? Iyi de ne yaptim sana ben?

7 yasinda, okula basladigimda, oyuncaklarimi bir kenara firlatip, harflerle oynamadim mi?

Ali topu tut. dedim, Ali küstü. Bana rica etmeyi degil, emri ögretmistiniz. Ali su topu tutar misin artik? dedigimde arkasini döndü ve Emrelerin mahallesine kosmadi mi? Ben büyüdüm ve cümle kurmustum, suçum yoktu oysa. Ama arkadasim gitmisti zamanla.

14 yasinda, bir o kadar daha büyüdüm. Noktalama isaretlerini ögrendim, nokta koymaktan sikildim sonra. Bir nokta daha aldim, digerinin  üzerine koydum ve bir cümle daha gerekti.

Ali topu tut. dedi Ahmet. Ve Ali:

Top, Ayse Teyzenin bahçesine kaçti, ben Emre ile oynayacagim.

Ve ben Ahmet, öylece kalmistim. Sen zaman, bir sey ögrettigin her an, birini aliyordun benden.

18 yasinda, bir o kadar daha büyüdüm. Noktalar üst üste bindikçe tasiyamaz oldular. Bana bir sonsuz gerekti ve üç nokta koydum.

Top, Ayse Teyzenin bahçesine kaçti ben Emre ile oynayacagim.

Demisti Ali. Ahmet çok kizmisti:

Ben o Emrenin

Belki de sonsuzluk dedigimiz, koca bir sükûtta uyuyordu. Bu arada matematik korkulu rüyamdi. x li ifadeleri çarpanlarina ayiramiyordum ama harçliklarimi kurusuna, cümlelerimi ögelerine ayirabiliyordum.Matematikçiye yetmese de..

Ahmet hiç ders çalismiyor demisti anneme.

Ben o matematigin de…

28 yasinda dedim ya matematigim kötü, yas problemlerim costu.

Üç noktalarim aldi basini gitti ve biri bana dur demeliydi. Ünlemlere merhaba dedim.

Ben o Emrenin… demisti Ahmet ve Ali ardina bakmadan kostu.

Saatin bile yorulupta durdugu bir vakit, Emel hâlâ yoktu.

Ahmet: Emel eve gel! diye haykirdi.

Sen zaman, hani her seyimi aldin belki Emeli diyorum, onu nereye götürdün?

40 yasina geldim.Noktalamalar, kelimeler dans ediyordu satirlarimda.Emele yazdigim her satirda üç noktalar vardi.Yüklemi, dilim varipta söyleyemedigim bir cümle.

Emel eve gel! diye haykirdi Ahmet. Bir kere fisildamaliydi Emel.Ahmetin on alti sayfalik masal kitaplarindaki Kaf Daginin ardinda bile olsa, duyardi o fisiltiyi.Emel bile o sükûtta uyuyordu belki.

Emel gel… dedi.Gel ve birlikte gidelim diyemedi. Üç noktalara mahkûmdu belki.

80 yasina geldim bir o kadar daha büyüdüm. Artik matematikten bile korkmuyorum.Çok geç olsa da..

Yillardir Aliden haber alamadim. Emel hiç gelmeden gitti. Vedalar can dostumdu zaman. Simdi beni dinle, herkes: Vakit gelse de gitsek derken, ben:

5 dk daha durabilir miyim? dedim.Sonsuzlugunun besini bile vermedin bana. Oysa o bes dakikada uyuyordum ben.

Hadi okula geç kalacaksin dedi annem.

Bes dakika daha uyuyum olmaz mi? dedim. Bes dakikalarimda Emel vardi, Ali vardi, Emre vardi.. Ilklerim, teklerim sende kaldi zaman. Ve ben yalniz..

                          Ben senin de…”

7 YORUMLAR

  1. simdi okuynca biraz karisik duran bir yazi ama yazarken o kadar keyif aldim ki anlatamam ilk okul yillarm geldi aklima:)) umarim sizler de begenrsiniz=))

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here