Beni Yokken Sev!

0
74

Bu kadar uzaktan olmadigini fark ediyorum her sabah, öpüslerimin dikenli tellere takili kaldigini, yüzüme çelikten suyu çarparken aynalarda görünemedigimi ve o eski kokumun olmadigini fark ediyorum. Türüm türüm kamuflaj kokuyorum ve kan… Insandan görünmeyen insan…

Takvimler tek tek düsüyor, saatler yabani bir vurus sergiliyor üzerimizde, saniyelerin çildirtan sesli çaresizligi. Ayakta uyuyordu insanlik, ara-sira öylesine gülmeler, sadece bir anlik. Günün farkindaligi olmadan yasanan bir gün. Ah! Bu günsüzlük ne kadar ölüm…

Mavi çarsaflarda solan gençleri hissediyorum, yatak köselerinde aglayanlari, pencereden Gül Tepeyi seyre dalanlari, ayriligin asil hükmünü koyup, yok olanlari hissediyorum yokluk kogusunda.

Dokunamadigimi fark ediyorum, gülemedigimi, gerçek yemeklerden yiyemedigimi, Dünyada olmadigimi fark ediyorum. Aglamanin en reel halini, yasamin en sürreal halini ve sevdanin en soyut halini resmediyordu herkes dolap aralarinda.

Botlarin içinde iyice solmus, sismis ayaklarim, palaskamla belime sevdami baglamisim, yanan gögsümde buz gibi künyelerim. Özgürlük ve esaret arasinda cereyana ugramis bedenim. Fark ediyorum tüm bunlar arasinda fark edilmezligimi.

Ezan sesinin daglardan yankilanmasini bekliyorum her sabah. Ürpermeli yüregim ölüm ve sükür arasinda. Ve üflemeli kulagima her sabah bir sevgili sesi “Es salatü hayrün minel nevm”. Bulmali her secde de, sükür yolunda onu. O bana kilindiysa, bende sükrediyorum Sana. Sükür, sükür, sükür…

Tomurcuklar açmali derin asfaltlari yarip, bir gelin beslemeli her tomurcugu suyuyla. Ve büyütmeli onlari kadin eliyle. Sefkatini sunmali, acziyetini ögretmeli, sadikligi, sükût lehçesini ve sabri… Esarbini baglamali her bir tomurcuga ve yanik sesiyle ninniler okumali, gözleriyle oksamali ve ögretmeli kendi kendini fark edip, küp küp yagmur damlasindan içmeyi.

Simdi tomurcugum, bana bir gelin eli deymeli ve o el “git” dese de ben hep gelmeli.

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here