Bir Konusmaydi Geçmisi Yasayan

0
177
Bir yabanci;
 
Yasadiklarin çok agir anlayabiliyorum sana üzülme geçecek diyemiyorum çünkü biliyorum ki geçmeyecek,geçmiyor da.. Ona söyleyemedigin her seyi yaziyorum demissin, içinde bu kadar çok sey varken giderken neden dinlemedi seni? Dar agacinda ki bir mahkumun bile son istegi son sözleri dinlenir ve yerine getirilir. O seni dinlemeden daha yasarken öldürmüs. Zor biliyorum hemde çok zor.. Gittigini bilmek ama neden niçin gittigini bilmemek çok zor.. Benimde gideli 5 sene oldu ama hala neden gittigini tam olarak bilmiyorum ve bunu biliyorum ki hiç bir zaman da ögrenemeyecegim. Çok güzel bir yetenegin var yazabilmek. Yazabiliyorsun, keske bende senin gibi acimi yazabilsem ama yazamiyorum iste yetenegim yok. Ben yazamadigim için anlatmaya çalisiyorum, sen yazabildigin için kimseye anlatamiyorsun..insan düstügünde tekrar kalkmak için bir ele ihtiyaç duyar. Izin ver o düstügün yerden birlikte kalkalim. Sana uzattigim bu eli geri çevirme ne olur…
 
Böyle bir yazinin üstüne sustum ne diyecegimi bilemedim sonra yazmaya basladim;
 
Geçmeyecek biliyorum. Ona söyleyemedikçe yaziyorum sanki ona anlatirmis gibi. Ona hiç okumayacagi mektuplar yaziyorum. Yazdikça daha çok canim aciyor. Içimde o kadar çok sey var ki tasiyamiyorum. Öyle agir ki içimdeki bu ask öldürüyor beni. Giderken dinlemedi çünkü gidiyorum bile demedi bana. Bir gece bir kadin aradi ben onu çok seviyorum biz evlenecegiz birak artik onu dedi. O gece sabaha kadar sigara yaktim arka arkaya kaç sigara içtim onu bile bilmiyorum. Ertesi gün adamdan bir mesaj geldi özür dilerim anlatmak istedim ama yapamadim çok iyi birisin sadece bu yaziyordu arayamadim neden diye soramadim sadece gözümden yaslar akti. Gitme diyemedim tek bir defa olsun seni seviyorum diyemedim. Söyleyemedigim yapamadigim o kadar çok sey var ki hepsi içimde kaldi. Kalkmak için bir ele ihtiyaç duymayali o kadar zaman geçti ki bilemezsin. Hep kendi basima ayaga kalktim. Tutamam kimsenin elini her insan çekip giderken benden gögsüm mezarsiz ölülerle dolup tasmisken tutamam o eli…
 
bu cevabimin üzerine sustu yabanci. Niye bilmiyorum her gün baktim yazdi mi acaba diye. Ve sonra bekledigim o cevap geldi.
 
Yabanci;
 
Senden acinin hepsini alamayacagimi biliyorum ama en azindan birazini bana ver. Ben tasiyayim o yükün birazini. Destek olayim sana. Bir daha senin o gözlerinden yas akmasin istiyorum çok mu sey istiyorum sanki? Diyeceksin ki agladigimi nereden çikardin. Bu aciyi çeken her insan aglar, ki sen çok aci çekiyorsun.Bir ele ihtiyaç duymayali çok zaman geçti demissin. Bir kere olsun yardim almayi dene geri çevirme sana uzanan bu elleri….. Ben zaten o mezarsiz ölülerden olamam merak etme. Çünkü ben zaten mezarsiz bir ölüyüm..
 
Düsündüm önce ne cevap vermeliyim ölü bir adama diye. Ve yazmaya basladim ölü bir adam ölü bir kadini nasil diriltecek diyerek ve gözümden yaslar akarak;
 
Verilebilecek olsa çoktan bir kenara atardim o aciyi. Sanki bir parçam olmus bu aci, silinmiyor bir kenara atilmiyor. Yük degil ki bu aci bana. Evet beni her gün her saniye öldürüyor ama bir yük degil. Bir gün birileri unutturacak belki bu aciyi belki de hiç kimse unutturamayacak. Gözlerimdeki o yaslar ben istemesem de dökülüyor. Benden habersiz ona agliyor gözlerim, onsuzluga agliyor. Yüregim kan agliyor, gözlerimden yas akmis çok mu ki? Evet bu aciyi çeken her insan aglar, ben çok sevmisim o adami; o kadar çok ki yanimda olmadigi her saniye kül oluyorum ben. Bir el uzansa da bana tutmaya ne gücüm ne cesaretim var çünkü; o adam da böyle geldi bana. ömrü boyunca her düstügümde beni kaldiracagini söyledi. Simdi düstüm öyle bir düstüm ki nefes almaya mecalim yok peki o nerede ? Söz vermisti bana, elimden tutacak, agladigimda yaslarimi silecek acilarima merhem olacakti. Bunlari söyledi ve simdi en büyük acim oldu benim.öyle bir yara birakti ki bana kani durmuyor kabuk baglamiyor.ben zaten mezarsiz bir ölüyüm demissin yetmez mi mezarsiz ölülerim bana. Içime sigmiyor bu cenazeler bu ölü ruhlar sende mi onlardan olacaksin ? Madem bir ölüsün nasil tutacaksin elimden bana nasil hayat vereceksin? Öyle bir acida boguluyorum ki hiçbir el yardim edemez bana. Bugün bir arkadasimin onunla adas oldugunu ögrendim. Adini söyleyemedim çocuga dakikalarca kivrandim. O adi söylerken bogazim parçalandi solugum kesildi. Adi bile beni tekrar tekrar öldürmeye yeterken söyle bana nasil atayim bu aciyi içimden. dün bir yil oldu onsuz geçen bir yil saatlerce hiçkira hiçkira agladim, göz yaslarimi silmek için kolumu dahi kaldiramadim. Içimde firtinalar koptu tas üstünde tas kalmadi. Bu acimi dinecek ? Nasil bu kadar sevdim ben o adami, nasil böyle içime islemis ki ilaç diye verilen o zaman bile fayda etmedi. Dermansiz dert olmaz derler ama bu derdin dermani yok. Ne ilaci var ne de bir sonu. Ölüyorum ben bayim hayata döndürebilecek bir sey var mi ?
  
 Bu cevabi yazdigim o gün bir yabanciya ölüyorum dedigimi fark ettim. Yazdiklarimla o yabanciyi da öldürdüm mü bilmiyorum. 
 
 
 
 
 

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here