Bir Melek Vardi ….

7
110

Sözde geri dönüsü olmayan! yollara girmisti kocaman olmus ama hala sevmenin ne demek oldugunu ögrenemeyen Çocuk.

O kadar yila ragmen hala elinde avucunda hiçbir seyi yoktu. Bir kalbi vardi, daha önce hiç sevilmemis ve daha önce hiç sevmemis bir kalbi. Ama aksini söylüyordu Çocuk. Inadina aksini. Her yenilgisine bir ad koymustu. Ayriligina da gerçek ask demesi bundandi belkide. Bir boslugu baska bir boslukla kapatmisti. Bunun adina da geri dönüsü olmayan bir yol diyordu.

Kocaman bir Çocuktu. Geçmisinde yasayamadigi çocuklugunu simdi yasamaya çalisiyordu belkide. Mesela hiç bisikleti olmamisti büyümeye çalisirken, ama simdi çok güzel araba kullaniyordu. Hiç sevilmemisti küçük bir kizin kalbiyle, ama simdi o kalbin üstünü eze eze geçmeye çalisiyordu. Büyümeye çalisirken yapamadigi ne varsa simdi hepsini layikiyla yapiyordu. Ve basariyordu da.

Gözleri simsiyahti bu kocaman Çocugun. Kaderini ise kendi karartmaya çalisiyordu! Tuhaf bir Çocuktu. O kadar yasanmis yila ragmen hala ne istedigini bilmiyordu. Belkide neyi istediginin bilinmesini istemiyordu. Kim bilir..

Gülmeyi en çok belkide küçük bir kiza yakistiriyorlardi. Gerçekten kimse bakamiyordu bu kocaman Çocugun gülüsüne. Yoksa bir gülüsün sadece küçük bir kiza yakismayacagini anlarlardi.

Elleri karaydi bu kocaman çocugun. Yasadigi, yasattigi ya da yasayamayacagi herseyi avuçlarinda sakliyordu sanki. Belkide bu yüzdendi küçük bir kizin o elleri her seferinde öpüp, tutmak istemesi. Bir mucize olup bu kocaman çocugun hayatinda, o avucunun içindeki her seyi paylasip, bu kocaman Çocugun gökyüzünde bir yeri oldugunda, ellerini açip her seyi gökyüzüne savurmak için kalbiyle çabalamasi. Ve o gökyüzünde bir Yildiz olmasi…

En çok dudaklarini ve gözlerini begenirlermis bu kocaman çocugun. Oysa küçük bir kiz ilk önce onun gülüsüne asik olmustu.

Sadece bir denizde balik degildi. Adindan daha fazlasini karada yasiyordu. Belkide bu yüzden bu kadar zorlaniyordu. Ait oldugu yerlerde olamadigi içindi belkide her karaya vurusundaki bu hirçinligi, acimasizligi.

Bazen hüzünlü, bazen sevinçli çogu zamanda ne yapiyorum ben dercesineydi gülüsleri bu kocaman Çocugun. Yasina güveniyordu ve buna tecrübe diyordu, aciya dayanmak diyordu, çok geç diyordu. Sorsan hayati mahvoluyordu! Ama o öylece duruyordu. Onu tutan bir elin, yakasindan tutan bir geçmisin arkasindan gidiyordu. Peki giderken neden arkasina dönüp bir kaldirim kenarinda oturup, burnunu koluyla silmeye çalisan küçük bir kiza bakiyordu ? Sirf bir yerlerde biri yasasin diye giderken, küçük bir kizin ölümüne öylece uzaktan seyirci kaliyordu. Ettigi dualarla bu küçük kizin cennete gidecegine inanip isteyecek kadarda merhametliydi. ! 

Belki gerçekten mutsuzdu bu kocaman çocuk. Bir okadar umutsuz, çaresiz, pisman ve hayalsizdi. Ya da kurdugu hayallerin pesinden gidemeyecek kadar güçsüz ve korkakti.

Akittigi okadar gözyasina, acimadan tuz bastigi yaralara, güle güle mutsuz ettigi her ana ragmen hala bir yerlerde mutlu olmayi hakediyordu bu kocaman Çocuk. En azindan artik onun güzel bir kalbi vardi. Artik bir yerlerde masumca, içten, gerçekten seviliyordu. Bu ask istesede istemesede çoktan bu Çocuga dokunmustu.

Çünkü bir melek vardi..

 

7 YORUMLAR

  1. yazi çok güzel ama baslik ve son cümle ne alaka anlayamadim:) aydinlatirsaniz sevinecegim:) anlamadigim bu noktaya ragmen, yazinin genelini çok begendim..yüregine saglik!

  2. melek gibi biri oldugumu söylerdi bu satirlari bana yazdiran insan iyki varsin derdi, dinledin mi bilmiyorum bir de bir sarki var ''bir melek vardi'' diye benim dinlemekten korkugum tek sarkidir ve bu sarki dinledikçe daha gelmeyen bir gelecegin karsisindaki çaresizligi simdiden yasatir bana ..

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here