Bir Ses, Bir Seda…

0
95

Hatirlamiyorum ne zaman düstügümü bu kuytu karanliga! Sanki bir patlama sonrasi düsmüs gibiyim bu köseye.

Dogru ya sen geçmistin karsima, ne var ne yok kusmustun yüzüme karsi. O laf kalabaliginda bile duymadin iki kelimemi… Içinde biriktirdigin öfken nefrete dönüsmüs gibi gözün görmüyordu beni ve kulaklarin duymuyordu sevgi sözcüklerimi.

Seni seviyorum dedim,

Susmadin; devam etmedin esmeye, gürlemeye…

Gel dedim, gel ki BIZ olalim, yasadigimiz bu kadar aci anlam bulsun, sen yine kestaneden al saçlarini, gözlerin yine inadina bana baksin yemyesil!

Görmedi gözlerin gözlerine bakan bir çift siyah gözbebegini…

Agladim, sarildim sana! Belki uyanirsin sandim öfke uykusundan ama olmadi, basaramadim. Attin beni bu kuytu köseye. Savurdun, savruldun, savrulduk…

Simdi ben bu karanlik kösedeyim, ne seni görüyor gözlerim ne duyuyor sesini kulaklarim. Söylesene böyle mutlu musun? Bir ses, bir seda eyle…

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here