Bir Zamanlar

1
77

“Bir zamanlar” diye baslayan sohbetlerde buldum ben anilarin kudretini… Yillar sonraki buruk gülümsemlerin, içimi sizlatan bir üzüntünün sebebeyimis o hep… Iste zamani hiç belli olmayan “bir zamanlar“in kucaginda büyüdük hepimiz…

Babalarimizin dizinin dibinde dinledik “bir zamanlar“i… Bazen bir dostun dudaklarinda bir nükte, bazen ise dedemin gözlerinde bir bakisti o “bir zamanlar“… Yüregime oturmus bir sevdanin izleriydi, çocukken dizlerimde ki yarada, aksam ezaninda eve giden kosar adimlardaydi o “bir zamanlar“… Babamin attigi ilk tokatta, annemin kafama firlattigi terlikte, kiz kardesimin yoldugu saçlarimdaydi onlar hep… 
Derin derin cigerlerine çekilen sigaranin son nefesiydi, ufka dalan gözlerin baygin bakislariydi… Ve iste yine ufka dalan gözlerle süslenmis ve cigerlerine çekilmis karbondioksit kokan bir cümleye gizlenmis “bir zamanlar“… Ahh ah! Bir zamanlar… Iste o bir zamanlar hep geçmiste kalacaklar… Ama hatirladikça yüregini kanatacaklar… Bir gün bu dünyadan göçüp gittiginde, ardindan aglayanlarin gözlerinden akan yaslarda kalacaklar…

1 YORUM

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here