Biz Seni Dilendirmedik…

4
72

Büyüklerim… Kendimi bildim bileli onlarin sözünü dinledim. Onlarin da bana her seferinde dedigi laf buydu ” Biz seni dilendirmedik…”

Yillarin çalismaya adamis, yeterli bir gelir, iyi bir evlilik ve çoluk çocuga bir gelecek hedeflemis bir babam var benim. Anadolunun fakir bir kasabasinda, bazen barajdan balik tutarak, bazen pazarda peynir zeytin satarak yasamis. Bir nevi çift anadal yapmis… Bir yandan hayat okulunda okumus öbür taraftan da kendi deyimiyle mektebi bitirmis.

Elbette onu ve ailemin diger büyüklerini çok sever ve sayarim.. Ben kendimi bildim bileli de hep bana ögüt verir “Aman oglum” der. “Aman ha çok çalis sonra çoluk çocugun aç kalir.”.  “Onlari dilendirmek mi istiyorsun?” derdi. Ben de dedigi gibi yaptim. Yillarimi hep çalismaya adadim hep daha fazla hep daha fazla… Basta anadolu lisesi ve kolejlerdi hedef daha çocukken basladik “aman ha çoluk çocugun aç kalir” diye düsünmeye. Belki çok hakliydi babam ama biz çocuktuk sadece bir çocuk… “sonra yasarsin çocuklugunu” dediler baba. O yaslarda yenen dondurma hiç simdiki gibi gelmiyor ki insana… Ya sokakta sucuk gibi terleyerek top oynamak gibisi ? Simdiki üç-bes kisiyle oynadigimiz is yerinden koca koca adamlarla oynadigimiz hali saha maçlari onun yerini tutabilir mi ? Tutmadi tutmayacak…

Daha sonra biyiklarimiz terledi, okuldaki kizlar da saçlarini çekerek eglendigimiz sinif arkadaslarimiz olmaktan öteydi artik. Sanirim lise 1deydi ilk aski agaçlarin yeni yeni yeserdigi bir bahar günü tadabilmistim okuldan kaçip parkta bulustugum kiz arkadasimla. Aileme haber vermis okulumuz aksam eve geldigimde azarimizin metni bile hazirdi “çoluk çocugun dilensin mi istiyorsun?” elbette istemiyordum kim isterdi ki…

Çaresiz basladik gene tonla kitaplara hatmetmeye. Derken üniversite yillari geldi artik giderek hissizlesmeye de baslamistim. Tipki elinize igne batirip da bir süre sonra acisini hissetmez olmak gibi. Sadece okul kitaplari okuyordum artik hayatin anlami oralardaydi sanki. Hiç bir amacim olmadigin da bile o satirlarda birseyler ariyordum ve hersey giderek daha anlamsiz gelmeye baslamisti…

Artik etrafimda konusacak tek bir kimse bile kalmamis, bunu itiraf etmekse sanki bir suç gibi olmaya baslamisti. Evet beni dilendirmediniz büyüklerim sag olun; hepinize saygim sonsuz, evet beni dilendirmediniz…

Bir tutam sevgi hariç, hiç birsey için dilendirmediniz….

4 YORUMLAR

  1. Herkesin bir dogrusu var ve bunu güderek yasamaya çalisiyoruz,aileniz ögrenilmis yanlislikla bunu devam ettirmis bu konuda onlari yargilamak haddimize düsmez ama sizin kaleminizden bunlari dinlemek insanin içine cizz ettirebiliyor kocaman adam bile olunsa insanin içindeki çocugun caninin yanmasina gönlüm razi gelmiyor.

  2. Hayat böyle bi sey iste Kemal ailenin dogrulari senin de dogrularin olabiliyor,onu kabul ediyoruz ister istemez .Onlar bizi düsünür iyiligimizi ister herzaman ama biz ne kadar isin manevi kismina baksakta onlar hayatin gerçeklerini bize anlatmaya çalisiyor ama Sevgiye aç biri toplum çikiyor ortaya malesef…

    Ama merak etme ona da alisiyor insan ..

  3. Merhaba arkadaslar,

    Simsicak yorumlariniz için tesekkürler. Yeni bir ise basladigim için artik eskisi kadar ne ilham geliyor ne de yazacak vakit bulabiliyorum bu yüzdendir sessizligi ama sizlerin yazilarini okumak büyük bir keyif gerçekten.

    Bu konuyla ilgili içimi dökmek istiyorum gene izninizle, inanir misiniz bu ise girene kadar geçen zaman zarfinda fiziksel olarak büyüyen çocuk artik çok sikiliyor. Mesai saatini iple çekiyorum. Bir gün o kravatli, ceketli sikici adamlardan olacagim aklima gelmezdi ama oldum iste. Içimdeki bu savasi her sabah o kravatli sikici adam kazaniyor mesai bitiminde ise içimdeki çocuk kazaniyor. Kravati firlatip atmak geliyor çöpe, asagida keske mahalle arkadaslarim beklese de top oynasak diyorum kendi kendime… Onlara " siz hepiniz ben tek ! " demek geliyor içimden…

    Ne yapalim olmuyor iste, simdi dertlere kederlere söyle diyorum artik

    " Siz hepiniz ben tek!"

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here