Bu Kente Yalnizlik Düssün…

5
79

 

Sakinlestirici aliminin bir evre öncesinde baslamak az sonra olacaklarin habercisi midir? Agzimi açmiyorum öfkem hizlica dagilmasin ortaliga diye. Parmaklarima yönlendiriyorum beni iten bu kötü hissi.
Tuslara ne kadar sert basarsam kelimeler o kadar anlamli olacakmisçasina. Ne yaptigimi bilmiyorum. Kendimi sadece aglarken hissetmekten ve dinlemekten sikildim. Bu kadar bunalmamistim insanlardan, sokaklardan, kafasina göre harekete geçen yürüyen merdivenlerden. Gitmek istiyorum buralardan. Belki de kendimden. Burada ki benden.

Yalnizlik! Bu kadar mi hasret kalinabilirdi ona. Minibüsten Kadiköy’e inisim gibi hissetmek istiyorum ayagimin altindan kayan yolu, saçimi dagitan rüzgari. Minibüs egzozunda bogulurken ne kadar imkanli ki içine irili ufakli gemiler serpistirilmis maviligi hayal etmek. Sabahin besini Moda’da görmek istiyorum kadrajima sigdirmis olmanin huzuruyla. Ya da gece gürültüsüne pimapenin arkasindan bakar gibi hissettigim Çamlica eteklerinde gecelemek, üsümek istiyorum. Aksamin habercisi yorgun günesi ugurlarken Saray burnu’nda olmayi istemek çok mu peki… Ankara sigmiyorum artik sana….

 

 
 

5 YORUMLAR

  1. Özellikle büyük kentlerin kendi büyülerinin oldugu asikar. Lakin söz konusu Istanbul olunca – taraf tutmak gibi görünse de – ille de "o" diyorum kendi sahsim adina.

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here