Düsler Perdesi

0
15

O kadar hayat sahneledi ki,
En sonunda dayanamadi.
Oldugu yere yikiliverdi,
Önünden onca insan geçti,
Ama göz ucuna bile gözükemedi,
Oysa olsaydi da dili,
Anlati verseydi, gördüklerini,
Bir ömre sigmayacak kadar,
Hikaye dökülürdü, kelimelerinden.
Nesiller boyu kitaplar, siirler, yazilsa da,
Filmler, diziler, çevrilse de,
Ne kagitlar yeter, ne de makaralar.
Eskimisti, içinde yamalar içindeydi.
Tam takati kalmamisti ki,
Biri geldi ve yerden aldi, bir hamle de.
Sevinmisti, yaslar süzülüyordu, 
Görünmeyen gözlerinden,
Alan kisi siradan bir nem sanmisti, oysa…
Derken, bir torbaya kondu,
Ve karanlik bir yere atildi.
Bütün ümitleri yikiliverdi,
Asil simdi çürümüstü, terk edilmisti, çünkü.
Onunla birlikte birlikte provalar, ilk gösterimler, kapanislar,
Kisacasi, yarim asirlik hayal de atilmisti,
Artik karanlik odaya.
Yenisi takilmisti, elbet ama,
Eskisinin yerini ne tutabilirdi ki?
beyaz perde den veya tozlu sahnelerden,
Aktarabilir mi peki, sonu gelmeyen seyirciye…  

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here