Gülüm…

0
23

Gül’e karanfil desem… Karanfil kokar mi?

Çok sevsem? …

Öyle çok sevsem ki bakmaya kiyamasam…

Misralara bölerek kendimi siir olup damlasam yüregine…

Dileklerim hep o çiksa…

Bütün yildizlara onun ismini versem ve biri kaydiginda gerçeklesme sevinciyle baksam yüzüne…

Peki ya çok inansam?

Söyle böyle degil. Tam tamina…

Yüregime elime alip gösterebilme cesaretini taksam gözlerime…

Diz çöksem karsisinda…

Yazdigim romanin kahramani ben olsam ve

Beyaz atima bindirip sonsuz mutluluga ben kavustursam…

Çok umutlu olsam da mi olmaz?

Umudum olsan… Bembeyaz bir umut…

Bütün renkleri içine alan ama hiçbiri olmayan umut kokan bir beyaz?

Olmuyor iste… Gül’e karanfil diyince karanfil kokmuyor…

Gedige göre tas aratiyor bu bana…

Ince eleyip sik dokuyarak veya kuyumu igneyle kaziyarak aradigim tasi bulabilme hayali kalacak hatirimda…

Bakin… : Bir gül’ün beni hangi düsüncelerde birakip gittigine gülün…

B.Ç.// 

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here