Hayat Dedigimiz Sevgi Degil mi?

4
14

 

   Bazilarimiz affetmeye o kadar meyilliyizdir ki aslinda!Hatta her insan…Muhtaciz belki de hepimiz birilerine inanip güvenmeye ve bu yüzden de hatalari olsa da güvendiklerimizin, belki de sirf tutunabilecek bir dal bulmak ugrun affediveriyoruz onlari.Kalbimizi ne kadar kirarlarsa kirsinlar, bir daha yüzlerine bakmamaya yemin etsek de kendi kendimize, bize atilan bir adima kosarak cevap vermeye o kadar mecburuz ki!..

   Içinde bulundugumuz zor anlari atlatmak için  güzel yarinlara ihtiyacimiz var. Yalan da olsalar tatli vaatlere…”Bir cefa çekiyorum ama degecek biliyorum.” diyebilmek istiyoruz en azindan.

   Unutmak için bir seyleri, ya da önemsememek için zorluyoruz kendimizi kimi zamansa. Bu çabadan daha fazlasini, unuttuguma kendimizi inandirmak için harciyoruz sonra da. Bos verebilmeyi ögrendigimizi söylüyoruz etrafimizdakilere.

  Hayatimizi tüm eksiklikleriyle kabullenmek gerekir bana kalirsa.Bunu ne kadar yapabildigimizse tartisilir.Sabah mutlu uyanmak, geceleri mutlu girmek yataga…Bazen gene dogdugu için günesi suçlariz, kizariz ona.Bizi ayaklanmaya mecbur ediyor diyedir tepkimiz.Belki de gidecek güzel bir yerimiz yoktur.Kimimizin kalkip birlikte kahvalti yapabilecegi birileri yoktur.Gidip bir kafe de çift kasarli tost yigip, çay içmeye mahkumdur.Bazi sabahlarsa gülümseyerek uyandirir bizi günes.Biz de somurtarak degil de gülümseyerek “günaydin” deriz ona.Birlikte kahvalti yapabilecegimiz, bugün hangi giysimi giysem, hangi çantami alsam diye sorabilecegimiz birileri vardir yanimizda.Sokaga çikinca isigimiz her yere vurur.Kedilere, agaçlara,  kaldirimlara-inanmasi güç- o beton yiginlarina..Her sabah kulaginiza takip, dis dünyayla baglarinizi kopardiginiz kulakliginizi bu sabah evde birakmissinizdir belki de.Belki de, elinize alip cebinize geri koymussunuzdur.

   Insan iyisiyle kötüsüyle bin bir çesit sey yasiyor. Bir nefese kirk sözcük sigdiriyoruz bazen. Bazense saatlerce susuyoruz. Bazen gülmekten yas geliyor gözlerimizden, bazen aglamaktan. Kimi zaman diretiyoruz mücadele etmekte, kimi zaman kabul ediyoruz yenildigimizi. Cesur olamasak da cesur gibi görünmeye çalisiyoruz çogu zaman hayata. Ve tüm bu yasadiklarimizin adina da “hayat” diyoruz kisaca…

  Ne tuhaf öyle degil mi? Yillarimizi verip yasadiklarimizi, bes harfle bir sözcüge sikistiriveriyoruz. Ama hayat bunlardan ibaret degil elbette! Yaradana el açmak, birilerine baglanmak, belki bir agaç dikmek, belki bir çiçegi sulamak, belki bir kusa ekmek kirintilari vermek, hayata söyle bir göz gezdirip dolu dolu gülümsemek de var…

  Belki de o bes harf bunlardan ibarettir?!.Biz her ne kadar “ben” merkezli yasasak da, bizden baskalarinin da nefes aldigini fark etmek ve onu sevmektir belki de.Var olus sebebini “sevgi” olarak görebilmek…

                                                                                            ESRA A.

 

 

  

4 YORUMLAR

  1. bir yorumunda da "hayat acilariya hayattir" denistin. aklima o sözün gelir çogu zaman. simdi ise aksini iddia etmissin. aslinda her ikisi de dogru.. tartisilir yahutta.. bence ise kisinin yasadiklari ve hayallerinden ibarettir hersey. hayat denen seyi kendine bakarak nitelendirebilir yani insan..neyse yaa..

    çok güzel yazi.. beni yine düsündürdün ey dost!

  2. öncelikle sagol canim.haklisin, her ikisi de dogru.hayat acilariyla hayat.ama gene de o"hayat" dedigimiz sey sevmeden olmuyor be aylin!

  3. ne herseyi bosver , ne de herseyi kontrolün altinda tut.. ikisinin ortasini bul her daim. ben öyle yapiyorum.. ne dolu tarafiyla övünüyorum bardagin, ne de bos tarafiyla kendimi yeyip bitiriyorum. 🙂

  4. ben yedim yedim bitirdim galiba.aksama sancisi baslar=))nefret ediyorum kendimden bazen, bazense haddinden fazla deger veriyorum.bilmiyorum nereye varir bu isin sonu..

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here