Hep “Ben” Demek Pismanliktir….

0
68

    Günes dogup dogmamakta karar vermeye çalisirken,sabah ayni kosusturma içinde baslayan hayatlarin bir gün son duragina varacagini bile bile yataktan kalkmak ve güne keskelerle baslamak mi bu gezegene gelis amacimiz?Bence çok daha fazlasi olmali…Çünü insan hayati dogmak,yasamak ve ölmek üçleminden çok daha fazlasi..Yalnizligi,aglamayi bilir misin?Bilir misin yalnizlik ne demek?Konusmak istersin konusamazsin…Konusursun anlayan olmaz,nefret edersin insanlardan.Nefret edilesi keskeler doldurur yasamini.

   Hep yavas yasamayi ve huzurlu olmayi isteriz.Dert etmeyiz yani basimizda esen hayati,belki bu yüzden hayati hep bos veririz.Oldugu gibi kabul etmektense kendi at gözlüklerimizle görmeyi tercih ederiz.Hep BENi ön plana atariz…Ben seviyorum,ben yapiyorum,ben ediyorum,ben yaziyorum,ben okuyorum,ben güzelim, ben yakisikliyim,ben benim…Baska birisi umrumda degil deriz hep…!Anlayacaginiz dev aynalarimiz bitmez bencillik edebiyatinda…Oysa çocukluk büyüme hevesiyle geçerken,gençlik hayallerini belki bir gün zengin ve mutlu olmak süsler,yaslanma olgusunu hatirimiza bile getirmeden…Büyüdügümüzü fark edip zamana düsman olduk mu yaslanacak bir omuz arariz.Sebebini bilmedigimiz bir agirlik çöker üzerimize.Kimmis,neymis beni böylesine üzen,yipratan diye düsünürüz.Sonra insanlari yasadiklarimizda hiç suçu olmamasina ragmen suçlariz.Hep birbirinin aynisiymis gibi tanimak insanlari, ne büyük bir yanlistir oysa…

  Keske tekrar çocuk olabilsek,minik çocuklar gibi çarpabilse yüregimiz…Keske tek sorunumuz yere düstügümüzde kanayan dizimiz olsa…Çocukken yaptigim gibi parkta sallanirken gökyüzüne dounacagimi düsünsem…Sonsuz mavinin derinliklerinde kaybolup gidecegimi hayal etsem,düsler kursam mutluluga dair.Belki hayat daha heyecanli olabilirdi.Oysa simdi kurdugum hayallerde boguluyorum.Bencilligimin,insanlari küçümsedigimin,her seyi tek basina yaparim diye diklendigim,hep BEN dedigim zamanlarin acisini yasiyorum.Hayatimin hep ilkbahardaki çiçekler gibi olacagini düsündügüm zamanlarin hayal kirikligini,sonbaharda hayatimin parçalanmasini seyrederken anliyorum.

  Günesin parlakligini göstermeye basladigi su anda basimi yastiktan hiç kaldirmak istemedigimi animsiyorum.Çünü belki bugün dünü aratacak,yarin hergünden beter olacak…Ve artik ben hep BEN demiyecegim.

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here