Hey Dost!…

5
152

Nerelerdesin, neden birakip gittin de bir basima biraktin beni?

Kavlimiz birlikte yürümek degil miydi?

Sabahin seherinde baslayan yolumuz öglenin günesinde kesistiginde dememis miydik kararan gögün altinda yildizlari avuçlayalim sonra beraber gideriz karanliga.

Sen degil miydin yolumu sasirdigimda dizginlerimden çekistirip beni yola sürükleyen?

Ben degil miydim bunaldiginda seni bir siirin busesiyle oksayarak uyandiran?

Hey dost ne oldu da kavlimiz bozuldu uzaklastin benden.

Bilmez misin ki sen yoksan ben de yokum. Sen öldügünde ben de ölürüm.

Birbirine degmeden yasanan hayatlarin içinde biz birbirimize degmeden birbirimizin içinde erimemis miydik?

Kelimelerim yokus asagi yuvarlanirken, ben arkalarindan çemberini elinden kaçiran bir oglan çocugunun saskinligiyla izlerken, sen degil miydin kelimelerini topla gel diyen.

Ana rahminde uykuya yatmis harfler döllenmezse ecis bücüs et parçalari gibi dogarlar dünyaya.

Harfleri dölleyen kudret sekil verir her birine, kendi basina lâl olan her harf tohumla bulustugunda can bulur bedene gelir.

Hey dost sen yoksan, ecis bücüs garabet canlilarla dolar dünyam.

Ben ki aklimi kendi haline biraktigimda daha çok yorulacagini bilmezdim.

Ruhumu esrikligin içine savurdugumda bundan haz duyacagimi sanirdim.

Meger hazzin son hali de güldürmez aglatirmis.

Mutlulugun son noktasi ölüme benzermis.

Gülerken aglamak ondanmis.

Hey dost nerelerdesin, kimlerlesin hangi yerin gögünde kanatlandin da, hangi yere konmak için alçalirsin?

Kimlerle dost meclisi kurarsin da ben giremem o odalara, oturamam o sofralara…

Sen filozoflarla es olursun da ben bir balikçinin seherinde kaybolurum mavide…

Yasarken ölmekmis dostun gidisi.

Ölüme esmis yalnizliginda savrulan ruhun esrikligi…

Geldin demek…

Habersiz biraktin beni.

Dilin sustu da öldün sandim…

Yoklugunda günesin dogusu bile kamastirmadi gözümü.

Ciliz bir fener gibi günesi aldim elime de aydinlik sokaklarda aradim seni.

Madem yasardin da neden sustu dilin?

Neden habersiz biraktin beni?

Arzun ölümümü görmekse gör iste öldürdün beni.

Temelli gidis degilmis bu. Temelli giden ölmüs demekmis.

Ruhunu ferahlatan diyarlarda dolanmani istemez miyim ben?

Bilmez miyim ayriliklar dostlugu tazeler, küllerinden yeniden dogar dostluk…

Yeniden dogan eskisi degildir artik…

Simdi git…

Gidebildigin kadar uzaklara git. Pencereden seyrederek yasanmaz ki hayat.

Karis hayata.

Her hayat kendi yolunu adimlar.

Yeter ki temelli gitme…

Gidisin iyi geliyorsa sana, yanimda olmandansa uzaklarda olman yegdir bana.

Yeter ki haberim olsun senden…

Haberin olsun benden…

Hey dost yolun açik olsun…

5 YORUMLAR

  1. NE IÇINDEYIM ZAMANIN
    Ne içindeyim zamanin,
    Ne de büsbütün disinda;
    Yekpare, genis bir anin
    Parçalanmaz akisinda.

    Bir garip rüya rengiyle
    Uyusmus gibi her sekil,
    Rüzgarda uçan tüy bile
    Benim kadar hafif degil.

    Basim sükutu ögüten
    Uçsuz bucaksiz degirmen;
    Içim muradina ermis
    Abasiz, postsuz bir dervis.

    Kökü bende bir sarmasik
    Olmus dünya sezmekteyim,
    Mavi, masmavi bir isik
    Ortasinda yüzmekteyim.

    Ahmet Hamdi TANPINAR

NilgünAkman için bir cevap yazın İptal

Please enter your comment!
Please enter your name here