Hosgeldin…

2
202
Kapim çalindi…
Usul usul ve sessizce dogrulttum kendimi kapiya…
Buruk bir heyecandan öte, kalp sizintilarimi toparladim her adimda…
Gelenin kim oldugunu adim gibi bile bile agirdan sattim kendimi çaresiz…
Bir sonbahar aksaminda, yere dökülen yapraklarin mahmurlugunu düsünmedim belki ama, dalda kalanlarin acisini iyi biliyordum o günlerde… Içimde her zamankinden daha kirilgan mektuplar biriktirsem de, disim hala ayni sarkiyi söylüyordu sonbahara inat…
   “Gitme” diyebiliyordum sadece… Oysa çoktan gitmisti bile kalmasi gereken…
    Gülüyordum belki, hatta kahkahalari tirmandiriyordum dört duvarima… Ama isyan bayraklari çoktan yüregime yapismisti…  
    Verem olmus cümleler kuruyordum, köse baslarinda duruyordum ve hatta sisli bulutlarda uyuyordum…
    Insanlar biliyordum yürekleri lanetlenmis…
    Hüzünbaz ve düzenbaz gözler görüyordum…
    “Karagül” oluyordun, ama gözyasi kokuyordun geceleri…
    Umarsiz ve duyarsiz nöbetlerde yipraniyordu yüregim…
    Askin tadi bozuluyordu… Kekremsi ve zehir gibiydi…
    Sevda çaliyor, Kutup yildizinda kaliyordun…
    Sonra…
    Sonra ansizin kayboluyordun…
    Yillarim oluyor, gençligimi yoluyordun…
Simdi ise kapimdasin iste…
Kapimdasin en dayanilmaz gülüsünle…
Açtim kapimi…
Bogazima dügümlenen cümleleri biraktim tahta merdivene…
Sus!
Sus, sakin birsey söyleme…
Geldin ya!
Ask kokuyor, ömrüm oluyorsun…
Hosgeldin ömür yolum…

2 YORUMLAR

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here