Hüzün Mevsimi

0
41

    Günes yakmiyor artik. Karanlik erken devraliyor nöbeti aydinliktan. Gece 
ayazi kesiyor ortaligi sabaha kadar. Tahta kapilarin arasindan ince rüzgârlar esiyor. Serin bir ürperti sariyor birden.  Yagmur kokuyor toprak, kisa hazirlaniyor agaçlar göçmen kuslara el salliyor kuru dallar. Yine gelecegiz diyor onlarda “simdilik hos çakalin görüsürüz bahara.” 
  Sonbahar geldi mahzun bir çocuk gibi aglamakli islak sokaklar. Terk edilmis gibi sessiz, issizlasiyor sehir. Yeni bir hayata uyanmak  için  derin rüyalara daliyor önce. Bahar çiçekleri  gibi taze umutlar açmak için hayal kirikliklarini kurumus yaprak gibi misali döküyor.

   Yitirilmis asklarin hüznü tasiyor göz pinarlarindan. Sessiz hiçkiriklar yüregin matemine eslik ediyor. Hesaba çekiyor insan kendini. Gözden geçiriyor hayatini. Yüzlesiyor gerçeklerle.
Yeni arayislar pesine düsmeden dinlendiriyor ruhunu ve yüregini.

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here