Isimsiz Âd

1
51
Hayattim ben! 
Hayat dediginde, 
Ucube bir kâgida iz düsülmüs 
Isimsiz âddan baska neydi ki? 
Bosuna akort ettim insanlara kendimi. 
Bende ezber ettim, 
Kâfi görmedigim ne’m varsa hepsini. 
Rivayetimden yansiyan görüntümle, 
Hoyratça döküldüm kendi üzerime; 
Hâlimle, 
Vebalimle, 
Yenilgimle, 
Ihtilâlimle. 
Ki ben aylindim! 
Aylin! 
Kaç kez tekrarlamistim bu ismi de, 
Bir zikir olarak etiketlemisti varligimi zihnime? 
Gözlerime sinen manâyi, 
Hangi puslanmis, 
Kenari kirik bir aynanin önünde 
Aksettiriyordum mesrebime? 
Son bir kelime kadar vedayim her bendime. 
Boslukta kapladigim hacme, 
Duydugum her ses yabanci. 
Öylesine muglâk… 
Öylesine acili… 
Ey benim 
Beni ben yapan yanim! 
Sahiciligim! 
Mevcudiyetim! 
Dinle! 
Hummali bir münhaniye benzeyerek, 
Varligima kivrilmis yanilsamalarim. 
Asinayken, gafletten nasil eridigine Havva kizinin, 
Kendi atesinde köze durmus makamim. 
Ayni havayi soluyan nice ömredir kelâmim; 
Halimin diliyle, 
Emelimin menziliyle. 
“Nereden bilebilirdim; 
Bir dumanin âh kivriminda 
Koynuna düsecegimi yine kendimin? ” 
…………………………………………Aylin ERDEM. 

1 YORUM

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here