Isimsiz Bir Varolustur Artik Varligin…

0
42
hiç olmadik bir yerde, hiç olmadik bir zamanda aslinda hiç geregi de yokken, yillar sonra seni de görmek güzeldi. aslinda hiç geregi yokken densiz bir tesadüf sonucu var olan saten perdenin inip gerçegin çirilçiplak, mahrem duygularin arsizca belirmesi de neyin nesi simdi., belkide anlik tesadüfler tüm yasam çerçevesini degistiren, tabloya degen bir firça darbesi, bir boya damlasi belkide, yasam tablonuzun saheserligini bozan….
arsiz bir yagmur sonrasi günlerden herhangi bir gündü iste, gündelik telaslar içerisindeki ruhun gel-gitlerindeki anlasmazliklarinda, bulamaç fikirlerimle yol aliyordum.bilindik anlar bilindik suretler. bilirsiniz hep aynidir iste…
neden yürek bu kadar cesur, bu kadar güçlü ve neden ait oldugu bedene muhalefettir her an bilinmez. her insanin dönem dönem ugradigi bir ikilem, yok adi, tadi, somut bir agirligi, bir varligi yoktur.. her sey oldugundan daha sert, daha keskin ve daha agirdir…bi tüydür omuzlarinizda agirlik yapan, bir damladir sizi sirilsiklam eden, havadan nem kaparsiniz, daha alingan oluverirsiniz o dönemler. bagisiklik sisteminiz yerle birdir, sebepleriniz sebebsiz, duygulariniz daha alingandir, daha önceleri dikkat bile etmediginiz küçük olaylar, mikroskopla büyütülmüs gibidir, gözden kaçiramazsiniz isteseniz de… beyniniz afacan bir çocuk gibi yaramazdir, yaralanacaginizi önemsemez daldan dala atlar…
tam da bu duygular içerisindeyken bir selam yillar öncesinden kalan, bir fotograf tozlu raflar arasindan yüzünü seçebildigim, ufak bir tebessüm… yaz dan kalma bir günde güzü yasamak o an, zamanin geri çekilmesi yillar öncesine, bir paye, bir amaç arayan bir çift göz, gülümsüyorum, öyle soguk öyle sahte
nasilsin” diyor, bunu sorabilecek hakki varmis gibi, “iyiyim” diye cevap veriyorum, o an verdigim cevaba kendim bile inanmayarak… ne bu simdi, neden bugün, gerçekten mi merak ediyorsun? geç kalinmis bir soruya neden cevap bekler ki insan? yada merak etmedigi bir soruyu neden sorar ki laf olsun diye ?
anliyorum ki yüregin kimyasi farkli, kabuk tutmuyor yaralar, bir kere açilmayagörsün yeter ki, toparlanamiyor bir kere kirildiysa, hiç bir özür telafi etmiyor, su serpmiyor yanan atese, körüklüyor adeta, zaman önce çikolata tadi veren ten, an sonra aci bir kahve tadini alabiliyor. 
yersiz bir tesadüf ikimizde farkindayiz, isimsiz duygular yasiyoruz, geçmisin basamaklarini anlik hizlarla çikip günümüze ulastigimizda gördügümüz iki yabanci suret, oda saskin benim kadar…
“sen nasilsin”  diyorum nezaket icabi..
 
“bilmem, iyiyim sanirim” 
belli ki sormami bekliyor neden diye, neden sanirim, bir sorun mu var diye…gevsiyor birden, doluyor gözleri, belli ki yorulmus, belliki kirilmis, belliki yolun yarisinda bir basina birakilmis…
sormuyorum neden diye.. gülümsüyorum ve yoluma devam ediyorum, kaybettigim dakikalari da göz önüne alarak hizli atiyorum adimlarimi, arkamda birakiyorum hizlica geçmisi, sormayacagim diyorum içimden, yasamalisin, ögrenmelisin, tarifi yoktur bu duygularin, sorsam da anlatamazsin zaten, isimsiz bir varolustur artik varligin…
 
Levent U…. (Zetthdark)

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here