Karanligim….

0
79

Karanlik… Her yer çok karanlik. Neyi, nasil yapacagimi bilmiyorum? Bu karanligin sebebini bilmiyorum. Düsünüyorum ama beynimde bir uyusma, gözlerim yaniyor, kulaklarim duymuyor. Korkuyorum ama korkumun nedenini bilmiyorum. Düsünüyorum, düsünüyorum ama olmuyor bir türlü bulamiyorum.

Sonunda anliyorum düsünemememi, göremememi, duyamamami, hissetmememi… Sonunda biliyordum bunlarin nedenini, korkumun sebebimi. Çünkü sen yoksun yanimda. Sen olmayinca kulaklarim duymaz, gözlerim görmez, aklim düsünmez oluyor. Senin yolugun tipki gecenin dolunaysizligi gibi her yeri karartiyor. Koyu bir alacakaranlik aliyor etrafi, gözlerimi köreltiyor. Hos zaten göremiyordum ama simdi iyice umudum kesiliyor. Çünkü sen yoksun yanimda. Hani gecede karanligini kapatmak üzere ayi kullanir, onunla ortaklasa çikarlar ya… Iste ben de zifiri karanlik bir geceyim ve sen de benim karanligimi kaybettiren dolunayimsin. Sen her zaman benimle dog, benimle ortaya çik ayrilma yanimdan… Her ne olursa olsun unutma beni, unutma… Asla yoklugunu gösterme; çünkü elleri bagli, gözleri görmeyen duymayan, düsünemeyen bir varlik birisine muhtaç olmadan asla yasayamaz…

Ve lütfen, asla ama asla beni unutma.

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here