Karanligin Yerini Aydinlaga Birakmasi…

2
11
Günes parlakligini gecenin koynuna sigdirmaya  çalisiyordu. Her yer sessiz ve herkes yalnizdi sanki… Uçsuz bucaksiz gökkusagi renklerini gösterirken yasatmiyordu hayatin o essiz konuskanligini… Akrep yelkovani kovarlarken ben karanligi seçmistim. Her yer gecenin mavi düsüne kapilmisti. Ufacik mutluluk görsem belki kosacaktim minik çirpinislarimla pesinden…
 
Ama yoktu veya ben göremiyordum… Bilmiyorum…

Tam alismisken yüregim karanliga yavasca günes gecenin koynundan kalkip isik saçiyordu yüregime… Sessizce…
Rüzgar ufak bir esintiyle oksarken yanagimi, mutluluk hüznü kaldirip buse konduruyordu yavasca kalbime… Kus civiltilari, dalganin karaya vurusu artik kulagima; anne agzindan okunan bir ninni gibi geliyordu…

Yüregim rahatliyordu belkide günler geçtikçe…

2 YORUMLAR

  1. duru ve akici, pek begendim. Bu ve diger yaziniz bir bütünün parçalari mi, yoksa anlik kaleminizden dökülüveren, o anki ruhunuzun yansimalari mi?

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here