Keske Dönsen…

2
97

Ne çok zaman geçti ardindan, Hangi mevsim rüzgârlari kovaladi.  Zaman sanki küsüyor yüzüme…

Yillar sonra kirik sandalyeye oturup bos bir köhne evin hikâyesini okudum…

Çigliklar vardi duvarlarda, halsizlik kopuyordu damarlardan ve en önemlisi yalnizlik akiyordu camlara vuran yagmur tanelerinden…

Gök yine ayni göktü yildizlar yine ayni yildizlardi…

Nefesim çikmiyordu yalnizligin karsisinda, ölecek gibi oluyordum

Ama bazen…

Bazen ise hiçkiriklara boguluyordum sessizce yorganimin altinda, gözyaslarim gözyasi olduguna agliyordu fütursuzca…

Bir gün dönmeyecektin sen, ümit vermeyecektin ellerime, kosamayacaktim mutluluk kargasasina ve ben hep özlemlerime çizgi ekleyecektim…

Tekrar tekrar yasanmis yillari animsayacagim yine, kendi mutsuzluklarimda bogulacagim…

Diger yanim olan sen, mutlu olsan da dudaklarinda… Giderken biraktigin gözleri unutmamani diliyorum senden, çünkü ben fikrime dokunan sen gibi birine hiç rastlamadim…

Belki de kaderin zikzakli yoluna denk geldim ve bu yüzden sensizligin sitemini ediyorum.

Yüzümü kimsesizlere çevirdigimde, gölge oluyorum, gölgem firtina olup üzüyor tüm yetimleri, ardindan noktalar basliyor cümlelerin bitiminde.

Tüm dileklerim sendin gecem ve bir gün terk edince bizi, dilenecek tek bir dilegim bile kalmadi.

Ben eksik kaldim.

Eksikligim seni özlüyor ve bunu sana söyleyemeden ölecek gözlerim, suskun kalacak kurumus dudaklarim, ellerim titremeyecek ve yüregim buz gibi olacak…

Ben ölürken sensizlige…

Keske dönsen.

2 YORUMLAR

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here