Kirmizi Isik! Ve Durdu!

0
66
Hayat bu ya iste ömrümün sonuna kadar köse bucak kaçsam da  görecegim bir adama asik etti beni. “Bu güzel günde sizleri de aramizda görmekten mutluluk duyacagiz.” yazan kartini görecegim ben. Belki kendi elleriyle getirmek zorunda kalacak. Ben onu sevmekten vazgeçinceye kadar onlarin arasindan çikmis olmayacagim ki? Daha ne kadar aci çekebilirim bu asktan dedikçe her geçen gün daha da yaklasiyorum aciya. O her gün daha da büyürken benim askimla ben ufaldikça ufaliyorum. Saçma bir tesadüfle tanimadigim iki insan benim hayallerime can veriyor simdi tam da olmasi gereken yerde tam da olmasi gereken sekilde. Her sey yalan yanlis olsa bile ben çok yalansiz sevdim. “Haksizlik degil mi?” içimde çinlayip duruyor iste.
Ayni günese bakmanin ne denli mühim oldugunu ögrendim ben ona asikken. Ayni günese bakmanin on binlerce kilometreyi asabilecegini ögrendim. Ben günümüz sevmelerini bilemedim onun için her seyi yaptim da onu beceremedim. Düz sevdim. 70 yasindaki alin çizgileriyle yasamayi ögrenmis bir teyze gibi olgun ama 7 yasindaki bir çocuk gibi saf sevdim ben. O tam ortasini istiyordu ben olamadim. Bu “olamamisliktan” içimde bir yerde hep gurur duydum. 
Ask mi bana kapatti ben mi ona kendimi kapattim bilmiyorum ama olmuyor. Sevmeyi sevilmeyi bu kadar isterken olmuyor. Yalnizliga hüküm giymis gibiyim. Her geçen gün artiyor yalnizligim. Dostuna vücudunun bir parçasi olarak bakan ben dostsuz kaldim. Azaldikça azaliyorum. Bana bunu biri dese “demek ki sende bir sikinti var” derim. Kimse demeden ben kendime diyor ve o bunalim senin bu bunalim benim geziyor ruhum.
En çok acitan da ne biliyor musun? “Sen böyle degildin, noldu da böyle oldun?” Kahretsin anne sorma bunu bana bilmiyorum iste. Ben böyle degildim. Mutluydum, bir sürü arkadasim vardi. Esim, dostum vardi. Hirsliydim. Bayilirdim hayal kurmaya. Öyle kuru kuru da degil bütün detaylariyla, balandira balandira anlatarak… Simdi ruhum saman sarisi, daha çok erken halbuki! Döndürsünler yolundan o kiz çocugunu… Özlenmekte, büyük beklentiler içinde beklenmekte… Mutluluk sarta bagli olmamali aslinda. Öyle de böyle de bilinmeli mutluluk ama olmuyor, yapilamiyor. 
Bu yaziyi her kim sabir gösterip okuyorsa diyecek ki “ öylesine karanlik ki için hiçbir çiçek dönmez yüzünü sana” Evet belki dogru ama ben söndürmedim isiklarimi.
Simdi bir kirmizi isikta bekleyen dilencinin agzindaki ekmek duasi gibi dualarim. Dudaklarim kuruyup çatladi, kalbim yorulup usandi ama mecburum istemeye hayatima kirmizi isik yaninca. 

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here