Kirmizili Kadin

4
52

Yaniyordu sömine ve tekir yine umursamaz salas hallerini yasiyordu… Sofrasini bile kaldirma derdi olmadan yine misil misil yatiyordu sepetinde. Bense imrenerek onu izliyordum. Elimde kumandanin gereksiz agirligina basinç uygulamakla mesguldü parmaklarim. Artik zamanin katili oldugumun farkina varip bunun utanciyla bir kitap okuma arzusu beliriyor içimde. Nakiko’ya yem verip pencere kenarindaki mabedime gidiyorum. Nedense burasi benim için bir mabet gibi, bu kösedeyken içime bir huzur bir rahatlik çöküyor. Arastirdim altinda yatir falan mi var diye? Ama yedinci katta yatir olmaz dediler 🙂

kirmizili kadinHitlerin kavgam kitabini alali üç ay olmasina ragmen elim gitmemisti okumaya bir türlü. Yine okuyasim da yoktu ama biraz megalomanligim tutmus olsa gerek; degisiklik olsun diye okumaya karar verdim. Tam sayfalarin içine daliyordum ki; pencereden pit pit diye bir ses duydum. Basimi çevirince, pit pit sesinin yagmurun o kutsal sesi oldugunu anladim. Camin bugusunu elimle siyirdiktan sonra evrenin tüm renklerinin silinip gözlerimin sadece karsidaki kirmizi isiga takildigini gördüm. Ne gecenin siyahi, ne arabanin fari, ne de trafik lambasiydi bu. Gözlerimle karsi kaldirimdaki kirmizi pardösülü kadin arasinda bir cam vardi. Bugulu bir cam… Yagmur bastirmis ve kadin elindeki eskiz dosyasini basinin üzerine almisti. Nihayet ince topuklu ayakkabilarini diger eline almisti. Elindeki dosyadan güzel sanatlarda okudugunu sandigim bu genç bayanin kendinin bir ilahi sanat eseri oldugundan haberi var miydi? O kadar tatli ve masum bakislari vardi ki… Bu ürkek ve endiseli bakislarini saga sola taksi aramaya firlatirken… Iste oldu, gözlerimiz bulustu. Gayri ihtiyari elimi kaldirmis bulundum ve bir tebessümün bu kadar güzel olabileceginin farkina vardim. Artik yapmam gereken tek seyi yaptim. Elime portmantonun tepesindeki kareli semsiyeyi alip asagiya dogru kosturdum. Tam asagiya vardim ki görmek istedigim kirmizidan eser kalmamisti. Gördügüm bir çift kirmiziydi ve sadece taksinin park lambalariydi. Ve gitti…

Bu hikâyeyle ilgili hala düsünürüm. Semsiyeyi alip kosmaktansa asansörle inseydim, bir sansim olabilir miydi acaba? Kim bilir?

4 YORUMLAR

    • evet görüyorum….çok güzel bir resim….lakin yaziniz o kadar sicak ve güzelki resmi unutturuyor…elinize saglik…..sevgili mesuturka….lütfen yazmaya devam ediniz….unutmayin yazmayi birakirsaniz yavas yavas bitersiniz….

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here