Kiz Ve Balik

5
29
KIZ ve BALIK

Küçük bir kiz taniyorum… Evinde küçük bir cam kavanozun içinde besledigi bir Japon baligi vardi… Minik, turuncu bir Japon baligi…
Ne yazik ki Japon baliklari uzun ömürlü degiller… Bu küçük balik fazla yasamaz, bir sabah suyun içinde yan dönmüs olarak bulunurdu…
Babasi kizinin çok üzülecegini bildigi için, baligin öldügünü söylemekten çekinirdi… Kizina baligin hastalandigini ve iyilesmesi için doktora götürecegini söylerdi…
Gider yeni bir Japon baligi alir, kizina getirir ve onun baligi iyilestigi için duydugu mutlulugu izlerdi… Bu küçük Japon baligi pek çok kez hastalanmis ve “iyileserek” geri dönmüstü…

Bu küçük kizin hikâyesinin bir benzeri yillar önce baska bir evde yasanmisti… Ama farkli bir sonla… Anne ve baba sabah uyandiklarinda henüz bes yasinda olan kizlarinin Japon baliginin öldügünü gördüler…
Üzüldüler çünkü bu kizlarinin gözyaslarina bogulacagi anlamina geliyordu… Üstelik ona ölüm kavraminin ne oldugunu da anlatmak zorunda kalacaklardi…
Baba hemen giderek yeni bir Japon baligi almayi ve ölenle degistirmeyi önerdi…
Böylece kizini “sevdigini kaybetme” gerçeginden koruyabilecekti ama izin vermedi anne ve söyle dedi:
            -Hayir, bunu yaparsak hayatta gerçeklerle yüzlesmeyi asla ögrenemez… Sevdigi bir seyi kaybetmeyi ve bununla bas edebilmeyi ögrenmeli… Hayatta her seyin insanlar için oldugunu ögretmeliyiz kizimiza…”

Kizlari uyandiginda baliginin öldügünü söylediler ona… Balik küçük bir karton kutuya konuldu ve bahçede uygun bir yere gömüldü…
Küçük kiz baliginin ölümünden dolayi duydugu üzüntüyü çoktan unuttu ama annesinden aldigi dersi hâlâ unutmadi:
            -Hayatta her sey insanlar içindir”…
Hayatta her seyin insanlar için oldugunu bilirseniz, basiniza gelen kötü olaylari, acilari, üzüntüleri olgunlukla karsilayabilirsiniz…
Hayatin size karsi adaletsiz davrandigini düsünmeden, kendinize acimadan…
Oldugu haliyle kucaklayabilirsiniz hayati… Acisiyla tatlisiyla… Böyle yaptiginiz zaman ilerleyebilirsiniz ancak… “Hem hayatin cennet gibi olacagini kim söyledi ki” diye sorarak bitiriyor hikâyesini;

 
Alinti:
(…Carol S. Pearson)

Bu hikaye bana gelen bir e-posta sayesinde okudum ve çok begendim.Renkli dergi ile de paylasmak istedim.

5 YORUMLAR

  1. kaybetme korkusu… ahh bu duygu insani nasil yaralar… ben çok yasadim bu duyguyu ögretecek bir annem olmadigi için, hikayedeki gibi… ve bir gün bir dostum ögretti… o bunun farkinda bile degildi ama ögretti tesekkürler ediyorum kendisine ruhu sad olsun:)

    delisey bu yorumu begendi…

  2. Aci deneyimler insani olgunlastirir.

    güzel ve neseli anlar çogu zaman günesin renklerini yansitan hos bir sabun köpügü gibidir. animsadiginizda yüzünüzde gülücük olusur bir an mutlu olursunuz ama.

    aci bir yasam deneyiminizi animsadiginizda düsünmeyi ve kabullenmeyi basarirsaniz yasaminizin daha kaliteli daha yasanabilir oldugunu farkedersiniz.

  3. Iyracigim nerdesin can?

    Paylastigin öykü bana çocuklarimla yasadigim bir animi hatirlatti…

    Bir ara oglum akvaryumla baliklarla ilgilenmisti…

    Olurya,zaman zaman çocuklarin meraklari…

    Tabii nese daha küçük o zamanlar…

    Yemin hepsini bosaltinca, isitida bozulmus tabii bizim baliklar malum son:(

    Aman ne üzüldüler…

    Hadi bakalim simdi gömmelisiniz onlari dedim…

    Bahçede bir yer kazdilar gömdüler dua ettiler…

    Kaybetmek, hele sevdigin birini gerçekten zor…

    Bunu yasayan herkese rabbim sabir versin…

    Deliseyim, çok üzüldüm…

    Iyracigima katiliyorum, aci bir yasam deneyimi…

    Kaybettiklerimiz hep yüreklerimizde yasiyor…

    Sevgiyle kalin canlar…

  4. Iyracim nerdesin can?

    Öykünü okuyunca çocuklarimla yasadigim bir ani geldi aklima…

    Benzer bir olayda bizim basimiza geldi…

    Bir ara oglum akvaryumla balikarla ilgilenmisti…

    Hani zaman zaman olurya çocuklarin meraklari…

    Nesede küçük o, zamanlar…

    Yemin, hepsini dökünce isitici da bozulmus tabii bizim baliklar malum son:(

    Aman ne üzüldüler…

    Hadi bakalim simdi gömmelisiniz onlari dedim…

    Bahçeye bir yer kazdilar, dua ettiler…

    Kaybetmek, çok zor dayanmasi güç bir hadise…

    Ama er ya da geç herkesin kapisina ugruyor…

    Hani derler ya, gelin girmeyen ev olur,ama ölüm girmeyen ev olmaz diye…

    Rabbim o, aciyla karsilasinca dayanma gücü sabir versin…

    Deliseyim çok üzüldüm canim…

    Bu öyküde anlatilan, galiba çocuklarimizi koruyalim derken,

    Hayata hazirliksiz yakalanmalarina sebeb olmamak…

    Tesekkürler iyracim

    sevgiyle kal…

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here