Kötülügün Elçisi…

0
27

Çok siir yazdim ask üzerine, her siirde yeni bir ayrilik acisi hissettim. Masallarla bezenmis bir hayal dünyasi yarattim zihnimde. Aski da gördüm,ayriligi da. Aciyi da tattim mutlulugu da. Her yeni cümlede kendimi buldum, her sayfa sonunda kendimi yitirdim.
Herkes iyiydi benim dünyamda, kötülere yer yoktu zihnimin uçsuz,buçaksiz boslugunda.
Sonra bir gün, kötülük sindi kalemime, sayfalarima çöktü deliligin ahlaksiz küfürleri. Aski unuttum,yenilmis bir yalnizliga büründüm.Yapamadim,kurtulamadim bu kör girdaptan. Teslim oldum her seyimi kaybetmiscesine ve her sey, hiçlikte kaybolurken.
Ve çiktim zihnimin serkes çukurundan, o zaman gördüm gerçegi. Dünya ne kadarda kötü bir yermis meger. Kendilerini iyi gibi gören kötülügün kölesi olmus insanlara baktim. Hepside ne kadar körlesmis aydinlik sandiklari zifiri karanlikta.
Ve bende kötüyüm artik adalet kavramini unutmus insanoglunun arasinda…

M-T

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here