Ne Olursun Konusma, Sana Ihtiyacim Var…

0
192
Söyle hiç ama hiç kalkmadan uyumak öylesine istiyor ki ruhum anlatamam. Ruhumun derdi de bedenim aslinda. O kadar yorgun göründügü halde, kabullenmeyen bedenimi dinlendirmek istiyor ebediyen uyku… Ama ölümsüz bir uyku her seyi degil, sadece bir seyi unutturacak. O kisi degil sadece unutmak istedigim, beynimin idrak edemeden yaptigi bir kaç yanlis. Aslina bakilsa, bir kaç yanlislar sadece idrak edilmeden, bilinmeden yapilan yanlislardi. 

Ama ben  daha kendimi, kendimi anlatma sebebim derinlerde kalbimi anlatamadan ellerimin arasindan kaydi ve gitti. O kadar üzülmemek için her aksamin sonun da kendimi yarinki gün isigina hazirliyorum ama nafile. Bunun da ise yaramadigini anlayinca, nereye hangi tasa koysam, hangi daga koysam da bu basimi diner bu iskence. Yüregimin bana bu ise yaramaz dünyayi çevirdigi iskence… Daha mi beter oluyor Allah’im diyorum sonrasinda ama yok ne dag, ne tas, ne de herhangi bir sey… Bulamiyorum. Bulamadigim, bulamayacagimi çok iyi bildigimden… Ne yapmali ki acaba bu aciyi? Dünya hekimi de yok ki git tedavi ol kanser olsan ya ilacini verirler iyilesirsin, ya da sonun geldi derler, ölüm gününü beklersin. Iste, ne zaman ölecegini bilirsin hiç olmazsa. Benim durumumun ne tarihi var, ne de sonu var… 18’lerde degilsin ki büyüklerimizin “çocuksun daha, büyüyünce unutursun” dedikleri bu cümle aklina senin teselli etsin… Faydalar da faydasiz, imkânlar da imkânsiz… Sevgi anlatilmaz sadece ama sadece yasanir. Nettir bu. Elini tuttugunda ve birde hava kis mevsimi ise, iki el arasinda kalan milimlik yere kazanin ucu bile, onun teninde küçücük bir yer bile kaplamis ise düsman olursun, havaya da, kisa da, monta da, kazaga da… Yasadiysan böyle bir sey, insanin unutmasi, yanmasi nasil kaybolur ki, bu yürekten?

 

Bu yaziyi buraya bile yazman benim için hayatimda çok büyük bir asama yapmis olmam demek. Sessizim ve hala sanki bütün olanlari sanki ben yasamammisim gibi, hala da sessizim… Gururumdan degildi onun “olmaz” demesine karsilik “dogru söylüyorsun” demem. Ne diyebilirdim ki, ben sensiz yapamam… Bak her sey bizim istedigimiz gibi, o zamandaki durumlardan kurtuldum diyemedim. Diyemedim, çünkü gözyaslarim bogazimi bogdu. Konusamadim ki… Bir gece de bogazim sismis. Sabah kalktigimda fark ettim. Çogu seylere donuk donuk bakabiliyorum sadece… 

Bir de varsa etrafimda herkes taktigim maske beni nasil huzursuz ediyor anlatamam. Sikildim, biktim artik kapali kelimelerden, cümlelerden, harflerden.

 

Çok yoruldum, çok…

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here