Nöbetlerdeyim…

4
145

Ruhumdan gelen bir kursun beni hedef seçti kendine. Beynimdeki bu kursun yarasi ara sira beni sarmalayip, allak bullak ediyor duygularimi, hayatimi… Bir nevi ‘’Hadi!’’ diyordu.
’’Hadi  gel, beni ara, bul artik.’’

Nöbetin tesrifi  tipki bir sara nöbetinin gelisi gibi, aniden… Önce içimi tarif edilemez bir aydinlik kapliyor, sonra bu aydinlik gittikçe büyümeye basliyor. Büyüyor, büyüyor…
Büyüdükçe yerimde duramiyorum.

Eger kapatilmissam, engellenmissem, istedigim yere gidemiyorsam, mantikla bagliysam hayatin gerçeklerine, tükeniyorum. Içinde bulundugum her dört duvar, zindanim oluyor. Önümde açilan ve beni çagiran o aydinlik yola atamadigim için kendimi, bir hücreye tikilmis gibi hissediyorum. Bu yasadiklarim kisa sürüyor, bir süre sonra geçiyor ama geçinceye kadar pençesindeyim nöbetlerin.

Her nöbet, bitiriyor beni. Çünkü zincirlerimi kiramiyorum bir türlü, kaçamiyorum. Anlik arayis ve hissedisler… Neyi aradigini, nerede arayacagini bilmeden…

En son hos bir bahar günü yakalandim nöbete. Baharin zaten her zaman hayatimda ayri bir yeri olmustur. Her baharla yeniden dogar umutlar, tomurcuklar. Yeniden dogar dünya. Ruhum da yeniden dogmak istiyor ama yol bulamiyordu.

O gün! Pencerenin kenarina ilik bahar rüzgârinin etkisiyle cama sirnasan mimozanin mest eden serenadini izliyordum. Ve sürüklendim…

Önce, yine içimi daha önceki nöbette oldugu gibi bir ferahlik kapladi. Hani bazi anlar vardir ya insanin hayatinda. Hiç bir neden yokken için içine sigmaz. Uçmak  belki de ölene kadar kosmak istersin, bulundugun yer her neresiyse. Gerisini düsünmeden, yolunun nerede bitecegini düsünmeden, sevinç naralari ata ata, hülyalarinin, ruhunun pesinden kosmak…

Bitimsiz bir aydinliga gebeydi ruhum artik. Ötesi yok…

Aksama kadar çagirdi beni içimdeki o aydinlik. Ve günes tüm güzelligiyle batarken, nasil kendiliginden çikip geldiyse yine öyle kaçip gitti. Bir daha ne zaman kapimi çalacagini söylemeden…

Ve ben yine birakiyorum kendimi hudutsuzca yasamaya…

Beni çagirani buluncaya kadar, kivrandim nöbetlerde… 

Sevil Kutlu

4 YORUMLAR

  1. "Pencerenin kenarina ilik bahar rüzgârinin etkisiyle cama sirnasan mimozanin mest eden serenadini izliyordum."

    gerçekten hissettirdi o ruh halinizi bana… Ne güzel bir betimleme…

  2. Yorumunuz için çok tesekkür ederim.

    Hepimiz hayatimizda bu ve buna benzer anlar yasariz veya yasamisizdir.Önemli olan bunlari neden yasadigimizi anlamamizdir.Ruh hep Rabbini arar.Bulmayinca da kivranir durur yokluk ateslerinde.Selam ve dua.

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here