Oldugum Yerde Duracagim Inatla!

1
54

Dün gibi derler ya hani ne oldu benim dünlerime hatirlayamadigim. Bugünümü yasamak zorunda oldugum bu çaresizligin sebebi neydi ki dünümde düsünemedigim? Ya bu gelis gidisler!

Bir parçasi oldugum bu serüvenin son bölümü nasil bitmeli…

Ne acidir ki neredesin bile diyebilecegim birinin olmamasi.iz birakan hiç mi olmadi bende? Oldu da izleri silmesini becerebildim mi yoksa? Yada hayatin olgularina göre yasadisi mi oynadim oyunumu?

Bulanti duyuyorum yasama dair, yavas yavas vücudumun her yerine dagilan bir bulanti. Duruluyorum ve nefretimden baska kazandigim hiç bir seyin olmadigini düsünüyorum. Oynadigini bilmeden oyun oynayabilir mi insan? Ve o kadar uzun zamandir bekliyorum ki neyi bekledigimi unuttum diyorum…!

Bir serseri ruhta yasiyorum ben!

Ölümün oldugu yerde hiçbir sey ciddi olamaz diyorum. Ölüm kadar çabuksa eger yasamak hiç dogmamayi tercih ederdim.

Bir gökyüzü pesinde kosuyorum bekleyemem o umutsuz yesermez bahçeyi. Ben iki kisiyim, biri birinden çikmaya ugrasiyor. Bilmem ki hangisinden nasil vazgeçsem?

Zamani öldürmek istiyorum! Bu yasamak kadar zor!

Kimse ruhuma ve düsüncelerime sahip çikamaz. Herkes bir seyler bekliyor benden ama verebileceklerim aldigim kadardir. Dönüp arkaya baktigimda aglayan bir geçmis görmek istemiyorum. Dönüp önüme baktigimda, gülen bir gelecek onu da göremeyecegim.

Oldugum yerde duracagim. Inatla, oldugum yerde…!

Bakmak istedigim zamani görmek istedigim seyleri görecegim. Sonrasi hep hiçlik…!

1 YORUM

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here