Ölüm Bile Üsür Yoklugunda…

4
73

Ölüm bile üsür yoklugunda…

Küçük bir ayna var masanin basinda…  Elime aliyorum ve aynadan kendi gözlerime bakiyorum. Durgunlugun, dinginligin içinde sen, gözlerimin içinde sen, tenimin suskunlugunda sen…

  Esmer ellerin yüzümü avuçluyor, alev yanginini aratmayan dudaklarin gamzelerimde. Kolay degil öyle sessiz sus pus halde dudaklarin gezinirken yüzümde beklemek. Ya solugun,  her nefesin degdiginde bedenime iliklerime kadar titremelerim. Aci çekiyorum  bastirdigim duygularimla, oysa her uzuvum bagiriyor sen sen diye..

Birbirine tutsak, birbirine yasak iki yürek…

  Kimse anlar mi? Dile gelse yüregimiz anlatsak hislerimizi bizi anlarlar mi? Gece yirtilir,çatlar toprak belki , ama hiçbir insan eli dokunamaz, oksayamaz basimizi ,hadi gidin yolunuz açik olsun diyemez bize.. Bu yüzden bir nefes kadar yakinken, bir ömür kadar uzak durmaliyiz birbirimize. Korkarak, savunmasiz bir yavru kus gibi bekliyor yüregim.  Sevdin ya diyor ..  Yetmez mi? Oda sevdi ya seni yetmez mi? Ne çikar kavusmasak da olur. Kâinat bilse benim ona yanginimi ya da onun bana hasretle tutusan bedenini ne önemi var ki… o biliyor ya ekmek gibi… su gibi..  Aldigim nefes gibi… Sevdigimi…

Ah sevdigim keske..  Saklasam gögsüne basimi,  gömsem yüzümü. Koklasam  miski amber gibi kokunu, oracikta kalsam… 
Kimseler bilmeden sessiz… 
Tükense kollarinda son nefesim…

4 YORUMLAR

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here