Ömrüm Serefine

1
38

‘Ben’sizligin bes para etmedigi kadran-i zamanin serefine!

 

Yutkunuyorum…

Içimin o asi, bogucu kalabaligi alabildigince yigiliyor beynime.

Göz kapaklarimda aleyhime yazili pankartlar;

Dipten gelen bir dalga gibi herc-ü  merc içinde yükselen feryat!

Umudun ve umutsuzlugun o her seyi yakan azgin alevi.

Geç kalmisligim;

Hayatin gölgesinde yalpalamisligim…

 

 
Dilsizligin hükümran oldugu alfabemde, sükûnet-i ebediyetimin serefine!

Susuyorum…

Derin soluk alislarim, hayat verislerimden öteye gitmiyor.

Kaya parçasina yigilmis yorgun siluetimle,

Içimdeki bitkin savasçinin meydanlari terk edis hikâyesini yaziyor kaderim.

Kuklalarim yürüyor agir adimlariyla.

Adimladikça kan bulasiyor toprak kokan balçiga.

Ah! Zavalli akisim…

Her adimda biraz kan,

Ve yasanmisligim kadar eski cümlelerim…

 

 

Yudumlamaktan utandigim ab-i hayatin mabedine;

Kesik kesik soludugum ömrümün serefine!

Gidiyorum…

Sözcüklerim yitiriyor kifayetini, ödünç hayatlarin istihzasinda.

Maahaza;

Varsin tükensin ‘varsa’ larim, asinasi oldugum bir ‘var’ im yoksa…

Yokum ben;

‘Hiç’ ligin kekremsi dorugu, ‘Her’ imin  duragina ramaksa…

 

1 YORUM

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here