Ona Kadar Saydim Içimden…

0
60
Nefes nefese kalktim yataktan. Gözlerimi açtigim ilk saniyede üzerime atlayan kaplani görünce yere firlattim kendimi. Rüyaydi. Rüyanin etkisindeydim hala. Sanki gerçekten saatlerce kosmustum. Öylesine yorgun, öylesine nefes nefeseydim. Zar zor ayaga kalkabildim titreyen bacaklarima ragmen.

Mutfaga yürümem her zamankinden uzun sürdü. Bir bardak su koydum kendime. Ellerim titriyordu. Uzun ugraslar sonucu yarisi tezgaha dökülmüste olsa bardakla suyu birlestirebildim ve içmeye çalistim. Yutkunurken bile canim aciyordu. Sonra dönüp eve baktim. Ne sessizdi. Evet gitmisti. Hayatimi da benden alip gitmisti. Simdi bombos duruyor ve karsimdaki darmadagin bosluga bakiyor ve dalip gidiyordum. Aci çekmek neden gerekli ki yasarken diye düsündügümü hatirliyorum bir kaç saniye. Sonra zihnimi bosalttim ve günlerdir süren bosluguma geri döndüm. Birakmisti beni. Birakip gitmisti. Ne kendime güvenim kalmisti ne de hayatimin düzelecegine dair inancim…
Mutfaga baktim. Yikanmamis bulasiklar aradi gözüm. Ama bombostu tezgah. Birsey yemiyordum çünkü. Hatta birsey içmiyordum bile az önceye kadar. Belki de kendimi bitirmeye çalisiyordum kendimden habersiz. Tezgaha dökülen su damlaciklari gibi kendimi de dökmek istiyordum belki de. Temizlendigimde de pis suya karisip klozete dökülmek istiyordum.
Derin bir nefes aldim. Nefesim canimi yakti. Yutkundum. Gözyaslarim akmaya basladi. Sadece ayakta dikiliyordum ama öyle bir aci çekiyordum ki. 10’a kadar saydim içimden…
1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10
ve nefes ver…
yavas yavas yürümeye basladim once oturma odasina gitmeye niyetlendim ama sonra kendimi sokak kapisinda buldum. Kapiyi açtim. Merdivenlerden asagi indim. Sokak kapisina ulastigimda disarida yagmur yagdigini gördüm. Kapiyi açtim. Sokaktaydim. Yagmur damlalari islatiyordu ayaklarimi. Asfaltin pislikleri ise acitiyordu canimi. Ama aldirmadim. Içimdeki acidan sonra bu aci hissedilmiyordu bile. Yürüdüm. Yürüdüm. Nereye gittigimi bilmiyordum ama bir yandan da sanki gittigim yeri o kadar iyi biliyordum ki…
Ayaklarimi serbest birakip nereye isterlerse oraya gitmelerini sagladim. Sonunda durdugumda kendimi deniz kenarinda buldum. Hep huzur vermisti bana deniz. Ama bugün korkunçtu. Sanki beni yenmek için çildiran vahsi bir hayvandi. Saldirmak için dogru ani bekliyordu sinsice. Ben ise saldirinin nereden gelecegini kestirmeye ve kurtulmaya çalisan ürkek bir insanciktim. Korku yoktu içimde. Belki de saldirmasini istiyordum içten içe. Çünkü “yok” olmak istiyordum ama bunu yapacak cesaretim yoktu. 10’a kadar saydim içimden…
1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10
ve denizdeydim…
Dizlerime kadar girmistim içine. Bana saldirmasi için tecavüz ediyordum hanesine. Bekliyordum. Saldirmak için dogru ani bekledigini biliyordum ve hazirdim bu yüzden. 10’a kadar saydim içimden…
1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10
ve nefes ver…
omuzlarima kadar batmistim artik. Bir darbeyle yikilacagimi, yok olup gidecegimi biliyordum. Gelseydi artik o darbe. Gelmeliydi. Hissediyordum çünkü artik zaman gitme zamaniydi. 10’a kadar saydim içimden…
1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10
ve darbe iner.
Sicacik sarmalamisti deniz beni. Evet ölüyordum artik. Ölüyordum yüzümde bir gülümsemeyle. 10’a kadar saydim içimden…
1, 2, 3… hosgeldin sevgilim… sarilmani ne kadar özlemisim…
4, 5, 6… o kapi mi evimizin kapisi? birlikte mi olacagiz tekrar?
7, 8, 9 … sana daha sik söyleseydim bunu degistirebilir miydim bazi seyleri? Simdi söylesem. Seni Seviyorum desem, affeder misin beni?
10…. Üzgünüm sevgilim bu benim son nefesim…
BEGÜM ÜRÜGEN

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here