Red Hot Chili Peppers / Stadium Arcadium

5
107

Bu yoruma baslamadan önce hemen belirteyim ki, ikili albümlere herzaman temkinli yaklasmisimdir. Bu tip çalismalar bana grubun, "Baaaak, istersek neler neler yapabiliyoruz…" der gibi, hem egolarini tatmin etmek, hem de normalde 10-12 sarkilik bir albümde cesaret edemedikleri denemelerini ve albüm yapilirken bestelenen 2. sinif sarkilarini da bu vesile ile yutturma yolu gibi görünmüstür. Ayrica belli bir süre sonra bana bikkinlik verdiklerini de söyleyebilirim.

Son Red Hot Chili Peppers albümü Stadium Arcadium da ilk bakista bana biraz fazlaymis gibi göründü. Belki de bunun sebebi, albümü çok fazla ve üst üste dinlemis olmamdi. Gerçi albüm, bir baslayinca durdurmak istemeyeceginiz türden. Ilk sarkidan sonuncusuna kadar geçen zamanin pek farkinda olmuyorsunuz, ki burada toplam 2 ! saatlik bir süreden bahsediyoruz. Ve isin can alici noktasi da bu galiba : Stadium Arcadium insani komaya sokup, tüm direncini ve "stop" dügmesine basacak gücü yok edecek derecede fazla olmus. Yanlis anlasilmasin, albüm gerçekten muhtesem sarkilarla dolu. Belki iki ayri albüm olarak, ve birer sene fark ile çiksalar, söylenecek tek olumsuz bir söz bile bulunamayabilir. Hatta iki albümün birbirine benzedigi bile söylenemez, zira ilk albüm Jupiter daha ticari dururken, ikinci albüm Mars sanki biraz daha fazla zevk için yapilmis gibi. Ama gerçek su ki, bu ikili albüm bünyeye asiri doz RHCP veriyor.

Bu albümü muhtesem yapan seylere gelince, 2002 çikisli By the Way?den bu yana eksik olan sey bu albümde var. Bi kere Funk geri gelmis. Hump de Bump ve She"s Only 18, 1989 Mother?s Milk"ten olabilecek türden parçalar. Hatta Storm in a Teacup?ta pekala 1995?in One Hot Minute albümünde yer almis olabilirdi.

Stadium Arcadium bir BloodSugarSexMagik kadar heavy degil belki ama yine de saç uzatip kafa sallama dürtülerini gidiklayan bir parça var? Readymade. John Frusciante"nin muazzam bir solo, davulcu Chad Smith"in de kendine has kontra snare ile zenginlestirdikleri parça, eger setlist"lerde yer alirsa her konserin dinlenmesi en zevkli parçalarindan biri olacaktir.

Vokalist Anthony Kiedis, bir seferinde en fazla John Frusciante ile vokal yapmaktan zevk aldigini söylemisti. Bu albümde sebebini anliyoruz. Ikisinin de sesleri birbirine çok uyumlu. Kiedis söylerken, Frusciante, bazen arkada yüksek perdeden, bazen de klasik "doo woop" tarzi süslemeleriyle duyuluyor. Bu gösteri, rock tarzindaki Turn It Again, agirbasli funk Charlie ve ancak sakin bir parça diye tanimlayabilecegim Hey"de zirveye ulasiyor.

Hersey bir yana, sunu itiraf etmeliyim ki 43 yasinda ve 20 yillik müzik kariyerini devirmis bir vokalistin hala kendini gelistirebilecegini kendim dinlemesem inanmazdim. Kiedis"i ilk albümlereki performansi ile kiyaslamak nerdeyse imkansiz ama, su meshur Californication"dan bile daha güzel söyleyebilecegine sahit oldugum Wet Sand ve Slow Cheetah, insanin spinal korteksinden beyin zarina dogru cazir cuzur kivilcimlar gönderiyor resmen…

John Frusciante muhtemelen dahi olarak anilmaktan hoslanmayanlardandir, ama çok da umrumda degil açikçasi. Zaten Türkçe bilmiyorsa bu yaziyi da okuyamayacaktir, o yüzden söyleyeblirim : John Frusciante bir dahi. 1998"deki dönüsüyle (1992?de gruptan ayrilmisti) birlikte grubun parçalarina ve sound"unda vurdugu damgayi hissetmemek mümkün degil. Californication albümüyle RHCP"da baslayan devrim, bu albümde de devam ediyor. Hendrix tarzi gitar oyunlari albüme, ecnebilerin "vintage" dedikler, bizde sadece eski/nostaljik diye tabir edilebilen bir hava veriyor. Zaten Wet Sand"in girisi bana biraz Hendrix"in Little Wing"ini hatirlatti. Dani California?daki soloyu da Hendrix bizzat mezardan kalkip bana yazdi dese inanirim. (Zaten parçanin klibinde, soloyu bitirdikten sonraki yüz ifadesi herseyi anlatiyor !)

Basçi Flea Torture Me"da, harçliklariyla demo kaydina girmis ögrencilerden meydana gelen bir Punk grubunda çaliyormus gibi azimliyken, 21st Century"da slap bass?da ustaligini sergiliyor. Onun disinda bütün parçalarda ve özellikle Especially in Michigan"da nispeten gösterissiz çalarak da varligini hissetirebildigini görüyoruz. Kisaca bu albümde her türlü bas teknigini duymak mümkün. Davulcu Chad Smith"i anmadan da yorumumuzu bitirmeyelim; Hard to Concentrate"taki hafif vuruslari, Kiedis"in duygulu vokalini tamamliyor. Yine de Smith?in ön plana çiktigi parça tartismasiz Readymade. Eminim sahnede çalarken o da çok zevk alacaktir.


Özetleyecek olursak, RHCP gerçekten ne olduklarini bilerek bir albüm (pardon iki) yapmislar. Stadium Arcadium, RHCP"in bütün stillerini bir araya getiriyor. Stadium Arcadium için The Red Hot Chili Peppers, Freaky Styley, The Uplift Mofo Party Plan, Mothers Milk, BloodSugarSexMagik, One Hot Minute, Californication ve By The Way?in toplami diyebiliriz. 23 sene sonra her yeni albümde baska bir deneme yapmak zorunda olduklarini kim söylüyor ki zaten? Asil soru, güzel müzik yapmaya devam ediyorlar mi etmiyorlar mi ? Bence sorunun cevabi bu albümde ve cevap ta kocaman bir EVET!

DISC 1: JUPITER:
1. Dani California
2. How (Hey Oh)
3. Charlie
4. Stadium Arcadium
5. Hump De Bump
6. Shes Only 18
7. Slow Cheetah
8. Torture Me
9. Strip My Mind
10. Especially In Michigan
11. Warlocks
12. Cmon Girl
13. Wet Stand
14. Hey
DISC 2: MARS:
1. Desecration Smile
2. Tell Me Baby
3. Hard To Concentrate
4. 21st Century
5. She Looks To Me
6. Readymade
7. If
8. Make You Feel Better
9. Animal Bar
10. So Much I
11. Storm In A Teacup
12. We Believe
13. Turn It Again
14. Death Of A Martian

Anthony Kiedis (Vokal)
John Frusciante (Gitar, Geri Vokaller)
Flea (Bas, Geri Vokaller)
Chad Smith (Davul)
Label : Warner Bros.
Yapimci : Rick Rubin

5 YORUMLAR

  1. Bir de albüm resmi, ilginç grup elemanlarinin poster veya ilüstrasyonlari ile bezedigin zaman, daha da sahane olacak sevgili @bigwolf.
    Ellerine saglik…

Beyaz Sayfa için bir cevap yazın İptal

Please enter your comment!
Please enter your name here