Renkli Dergiye Veda Etmeden Önceki Son Yazim: Varligini Biliyordun

1
56
Daha ortada yoktun. Bedenindi var olan. Hiçbir sey bilmeden var olamazdin. Nurundan parça gönderdi Yaradan! Onun nurunun en ufak parçasi bile her seye yeterdi. Irade verdi sana. Algilamaya basladin. Vardin artik. Varliginin farkindaydin. Henüz gelismemis olan bedenine ragmen her seyi anliyordun. Onun nuru yetmisti sana.Ne büyük bir nimetti o akil!
Daha da büyüdün. Dar gelmisti sana dünya, agladin. Oysa ne kadar da rahattin o suyun içinde.Anlamaya çalisiyordun. Düsüncelerin hafiydi.Karisikti hal dilin, anlasilmazdi. Her sey sustu. Sustu doga, sustu insanlar, Ya leyl sustu! Sadece sen susmuyordun. Çigliklarin yankilaniyordu gecede. Sonra anlamaya çalistin. Aglamiyordun artik. Sustun. Ama içinde susmayan çigliklarin vardi. Hal dilin onu gösteriyordu. Sustun, sususun ölümü korkuttu.
 
Büyüdün. Daha çok büyüdün. Inançtan yoksundun. Inanmak istedin. Varligin hakkindaki nihai noktayi bulmak istedin. Oysa anne karninda her seyin farkindaydin.Yasantin hep devrikti. Yüklemi nereye koyacagini bilemedin. Tarumar olmustu düsüncelerin. Araftaydin. Onu aradin. Görmek istedin varligini. Göremeyecegin bir seye inanmazdin. Inkar ettin Onu.Halbuki o Zat, nurundan verdi sana. Ekmek verdi, su verdi, saglik verdi. Sükretmedin.”Ne büyük nimetti o akil” Hatirlamadin. Ama arastiriyordun hala. Inanmaya ihtiyacin vardi. Yaradan bunu istiyordu. Kendisini taniman için sana her seyi gösterdi. Seviyordu seni. Sana dogru yolu gösterdi.
Bir kitap bulmustun evde. Allahin kitabiydi bu. Son ilahi kitapti.”Kuran” dedin. Için ürperdi. Eline aldin onu. Irkildin. Rastgele bir sayfa açtin. Gözüne takilan ilk ayetin mealini okudun.”Kuskusuz biz ona (dogru) yolu gösterdik; ister sükredici olsun, ister nankör.”*
Ilahi bir nur dogdu içine. Onun nuruydu bu. Hatirladin.(Onun) varliginin sonsuz ve görünmez oldugunu kabullendin. Diz çöktün kibleye dönüp. Tevbe ettin. Sükrettin. Secdeye vardin. Aniden secdede buldun kendini. “Her sey sustu.Sustu doga, sustu insanlar, Ya leyl sustu. Sadece sen susmuyordun. Çigliklarin yankilaniyordu gecede.” Anlamaya çalismiyordun artik. Secde her seyi fark etmeni sagladi. Onun varligi içini isitmisti. O gece yildizlar ayri parliyordu. Ne güzel yaratmisti Yaradan. Her sabah sükrediyordun artik Semsin isigina.”Ne büyük nimet su akil!” diye düsündün.
Sükrün, Semsin parçasinda hafiydi, Necmin kendisinde!..
 
€sr@ UsLu  
 
(*Insan suresi 3. ayet) 
 
Renkli Dergiden ayrilmadan önce son bir yazi yazmak istedim.Siz gidecegimi bilmeden önce…Umarim begenirsiniz.

1 YORUM

  1. Agzimi artik biçak açmamacasina…

    Evvelinde göremedigim gözlere,

    Sufinin kulak verip, dondugu ezan sesine,

    Sadece susuyorum..

    Yeminler edip ebabile, fillere ve kainata…

    Bir sehr-i yanginda viran olan asiga…

    Mustular niyetine mukabil, yarilan Günes'e ve

    aya…

    Dizlerimin yara bagladigi Sidret'ül Münteha'ya…

    O, sahihlere yaratilan zamana…

    Sur'un üfürüldügü o an'a…

    infazlarla ödeyip sadakami…

    Seccade de ayirip karami ve akimi,

    Siginmisligimla yattim esigine…

    Agladim da yardim biat ettigim duvarlari…

    Simdi sadece susuyorum.

    Kanlar akti gözlerimden…

    Filistin'de ki kundakli bebeklere…

    Halepçe'de vurulmus emeklere…

    Adem ve Havva'yi bölen daglara…

    Meryem'in topugunu vurdugu topraga…

    Öksüz ve yetimlerin bahtina…

    Zalimleri gazaba ugratacagin ahd makamina…

    Kadrinle affeden, aff makamina…

    Yemin edip, gözlerimde ki kana…

    " nan "a…

    " Kün fe yekun"a

    sigindigim ellerimle arsina…

    Zalim olan, zulmeden kulundan yana

    Ya Kahhar…

    Kahhar akti gözlerimden…

    Lütfü SENER

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here