Rüya Tadinda, Ölüm Gerçekliginde…

6
88
Dikmeye gerek mi var ruhunun parçalarini, birak hava karissin yaralarina, insanlar dokunsun… Biraz daha kanasin ruhun, kanadikça süzülsün gözlerinden, degerlensin gözünde ve buharlassin erissin gökyüzüne… Kendini yitirmis zihinlere seslenislerimiz, hep kaybolup sonra dönüslerimiz… Var olamadan tükenislerimiz, tüketmelerimiz… Yorgun bir ruhun ayakta kalmis figürani, tozlanmis hayallerin parçalanip batarken avuçlarina, birak kanasin yaralarin, kanatsinlar biraz daha…

Özlerken ellerini, terk ederken bedenini, sensin diye sevdim yine kendimi… Dokun hislerime, sarip sarmala kelimelerimi, ellerin kenetlensin ellerime… Zaman oransizca ilerlerken dizlerinde, sessiz bir melodiyle fisilda yüzüme, gözlerinde ki her bugu anlam yapan bir cümle, yaninda, seninle, senle… Tarifi hakikatten öte, rüya tadinda ölüm gerçekliginde… Nasil hissediyorum biliyor musun? Ölümsüz gibi, aslinda hiçmisim ama sanki hepmisim gibi… Farklisin, öteki yüzsün ama tamamlayansin. Seninle konusmak, denizden dolunaya bakmak gibi, uzaktasin ama üzerime yansiyansin… Sanki ömür dedikleri bu aslinda sende olan, ama sahip oldugun degil. Anliyor musun? Tutku böyle bir sey sevgilim, hissetmeni isterdim beni, seni içimde hissettigim gibi…


Hande Taskin  / 03.07.2009 – 03.31

6 YORUMLAR

  1. "Tarifi hakikatten öte, rüya tadinda ölüm gerçekliginde… Nasil hissediyorum biliyor musun? Ölümsüz gibi, aslinda hiçmisim ama sanki hepmisim gibi… Farklisin, öteki yüzsün ama tamamlayansin. Seninle konusmak, denizden dolunaya bakmak gibi, uzaktasin ama üzerime yansiyansin… Sanki ömür dedikleri bu aslinda sende olan, ama sahip oldugun degil. Anliyor musun? "

    hande hosgeldin
    harika bir yazi okudum kaleminden.
    devami gelsin dileklerimle.

    tebrikler..!

  2. Kendini yitirmis zihinlere seslenislerimiz, hep kaybolup sonra dönüslerimiz…

    hemen her cümlende evrensel bilgi var belli sende yasanmisliklarinin çeyiz sandigindaki bilgileri iyi kullananlardansin . üstteki basit görünen cümlede bile . genis bir anlatim var . neyse çok uzayacak . ama sakin yazmaktan vazgeçme bir dost önerisi çok güzel tesekkürler.

  3. Yasanmisliklar, yasatilanlar… Yazmak tutkudur, birakmana izin vermeyecek kadar sahiplenen, kendini öldürmeyecek kadar asaletli ve yanibasindaki kaleme aciz olan bir tutku… Kimisi için nefes almak gibi belkide. Bana göre ne oldugundan tam emin degilim aslinda ama yazmaktan vazgeçmeye pek niyetim yok. Galiba beslenmek kadar gerekli bir eylem halini aldi. Içten yorum için tesekkür ederim, sevgilerimle 🙂

lyra7 için bir cevap yazın İptal

Please enter your comment!
Please enter your name here