Sensiz Bu Yürek Sancida…

4
229

“Saganagina yakalandim bu dem. Sensiz bu yürek sancida…”

Zamansiz kaliyorum, gidisinin ardindan…

Gözlerim kilitlenmis ufkuna… Sessizce bekliyorum, her an dönecekmissin gibi…

Böyle apansiz mi birakacaktin beni?

Böyle apansiz, issiz mi kalacakti bahçelerim?

Ne de çabuk alismistim bana yakin olmana oysa simdi bir o kadar zor geliyor alismak yokluguna. Ne kadar göremesem de seni yakinlarimda oldugunu bilmek huzur veriyordu. Oysa simdi, kilitlendim kaldim öylece… Hasretini öyle yogun yasiyorum ki, yalnizca seni duyuyor, seni hissediyor, seni dinliyorum…

Varligiyla var oldugum, yoklugunda yok oldugum!

Beraberinde neler alip gittin, biliyor musun? Sen yokken hep bir yanim eksik kaliyor. Içimde hasret ateslerini söndürmek için varligindaki nurlari yagdiriyorum varligima… Islaniyorum iste hasret saganaginda…

Içimdeki baharlar seni ariyor, kuslar sen ariyor… Hüzün yagdi bahçelerime… Gönlüm kirik,

Umutlarim yitik gidisinin ardindan… Üsüyor ömrüm, üsüyor kalbim. Sen’den baska hiç kimse yokmus gibi dünyada. Öyle yalnizim ki artik, ben buralarda… Sensiz bu yürek sancida…

Zaman zaman bir rüzgârin sesinde, zaman zaman bir denizin dalgasinda bulurum seni.

Uzaktan duydugum bütün sesler seni hatirlatir, seni anlatir. Sevdami anlatmakta eksik kaliyor kelimelerim, kifayetsiz kaliyor dilim… Ilmek ilmek dokuyorum hasretini… Kalbimden hissediyorum seni.

Biliyor musun? Gözlerim degil, yüregimdi Seni gören… Kendime bile dar gelirken yüregim Seninle genisledi, Seninle hayat buldu. Gün seninle baslar seninle biter, nereye dönersem döneyim, nereye bakarsam bakayim benim için her sey Seninle baslar, seninle biter.

Ben Senin suskunlugunu sevdim, anlamli ve dolu dolu bakan bakislarini, dünyayi aglatan nazarini… Aglamakla basliyor her sey… Pismanligimiz bosa kürek çekmisligimize aglamakla… Anlamakla basliyor sey… Ne oldugumuzu, nereye dogru yol aldigimizi, bizi sevenin asil kim oldugunu anlamakla. Anlamak ve aglamakla…

Asil Seni tanimaya ve anlamaya basladigimda anladim, aslinda ne kadar yalniz oldugumu… Daha çok yakalandim yalnizliga! Daha çok hissetmeye basladim acizligimi… Ulasamadikça daha da büyüyor yanginlarim. Sensiz bu yürek sancida…

Hasret ayazi yasiyor ömrüm. Sonbahar rüzgârlari esiyor gönül bahçemde yikip yakiyor her seyi. Yitik bir ben kaldi ardindan yollarini gözleyen. Sana olan sevgimi yazdim bulutlara, sana olan sevgimi haykirdim yalnizliga. Sensiz buralar inan, dar gelir artik bana.

Sevdan! Bana teselli veren sevdan… Sadece sevdan örtüyor beni.

Zamansiz yakalandim bu gidise,

Ufukta gözlerim, ufukta kalbim… Sabirla dünyama dogusunu bekliyor…

Nasil apansiz gittinse, Iste yine öyle, gelisini bekliyor!

Sevil Kutlu

4 YORUMLAR

  1. Sen benim gökyüzümdün, denizim, topragimdin,

    Simdi bir hatira olamazsin belirsiz, uzak

    Biliyorsun bazi seyler vardir elimizde olmayan

    Iste öyle imkansiz birsey seni unutmak.

    okurken gerçekten duygulandim sözler çok keskin, anlamli ve duygu yüklenerek kullanilmis çok çok çok etkileyici bi yazi olmus gerçekten kendimi duygu denizindeki dalqalara çarparken hissettim tebrik ederim yaziniz çok güzel olmus=)

  2. aslinda hepimizin yazdigi, kustugu ayni lakin degisik gibi görünen anlatim, tarz sanirim… duygular, hissedilenler, yasananlar, bitenler hep ayni…

    versiyor degisik:P

  3. Evet,gerçekten de yasanan duygular ayrilik,hasret,sevgi…bunlari hepimiz bize verilen ömür müddetince dönüsümlü olarak yasiyoruz ama herkeste geriye biraktiklari farklidir.Kimimiz daha bir dirençle karsilariz dünyanin tekmelemelerini,kimimiz ise daha bir yiprniriz.Kimimiz yazariz yasadigimiz duygulari,kimimiz yazmayiz ama önemli olan okuyan kisi bu yaziyi okuyunca yasamis oldugu duygulari hissedebiliyor mu?Okuyani sürüklüyorsa,o yazi güzeldir.

    Biz de böyle mutlu oluyoruz degil mi?Degerli yorumunuz için tesekkür ederim.

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here